Η εκλογική συντριβή των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές είναι επική. Τα έως τώρα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν την αποδοκιμασία των Αμερικανών πολιτών απέναντι στην αλλοπρόσαλλη πολιτική της διακυβέρνησης Τραμπ, σε ζητήματα όπως το κόστος ζωής, η εξωτερική πολιτική - συμπεριλαμβανομένου του πολέμου στο Ιράν - και άλλα που κυριάρχησαν τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής συζήτησης.
Ωστόσο, το βασικό ερώτημα σε κάθε εκλογική αναμέτρηση δεν είναι ποιος θα κερδίσει, αλλά τι θα πράξει στη συνέχεια. Θα γίνει άραγε ο κόσμος μας καλύτερος με μια Γερουσία και μια Βουλή των Αντιπροσώπων υπό τον έλεγχο των Δημοκρατικών; Η απάντηση είναι μάλλον όχι.
Σε συμβολικό επίπεδο, πάντως, το αίτημα για επανακαθορισμό της πολιτικής, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό - που μας αφορά άμεσα - είναι υπαρκτό και δεν μπορεί να αγνοηθεί. Το αν οι Δημοκρατικοί θα το αξιοποιήσουν προχωρώντας σε ουσιαστικές αλλαγές ή θα περιοριστούν σε επιφανειακές προσαρμογές, θα φανεί στους επόμενους μήνες.
Υπάρχει και μια λιγότερο συνηθισμένη ανάγνωση του αποτελέσματος. Οι Αμερικανοί δεν ψήφισαν απλώς κατά του Τραμπ. Ψήφισαν ενδεχομένως και υπέρ ενός θεσμικού ορίου στην εξουσία του. Σε ένα σύστημα όπου η προεδρική εξουσία τείνει να είναι ολοένα και περισσότερο συγκεντρωτική, το Κογκρέσο μπορεί να λειτουργεί και πρέπει να λειτουργεί ως αντίβαρο - όχι ως απλό εργαλείο του κόμματος που το ελέγχει. Αυτό, και μόνο αυτό, θα μπορούσε να θεωρηθεί μια ουσιαστική αλλαγή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου