Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

Ημέρες άκρατου κυνοβουλευτισμού

Ποτέ η χυδαιότητα δεν ήταν η αγαπημένη μου. Δεν ξέρω όμως για πόσο ακόμα θα είμαι κόσμιος και ήπιος στις εκφράσεις μου. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο προτρέπω όποιον θίγω και κυρίως τους "300", να σπεύσουν να επωφεληθούν από την ευγένεια των λόγων μου διότι αν συνεχίζει να τους ενοχλεί η αλήθεια και η ευθύνη που έχουν απεναντί μας τότε, καλά θα κάνουν να μας αποδεσμεύσουν από την παρουσία τους σύντομα μήπως και καταφέρουμε να δούμε μιαν άσπρη μέρα.

Λένε, πως μας προσβάλλουν οι "βάρβαροι", μάς μέμφονται και μιλούν απαξιωτικά για την χώρα μας. Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα.  Τουλάχιστον εγώ δεν τα αντιλαμβάνομαι κατ' αυτόν τον τρόπο. Αυτούς προσβάλλουν! Γι' αυτούς μιλούν απαξιωτικά! Και τους προσβάλλουν για όλα όσα έπραξαν, για όλα πράττουν και για όλα όσα θα συνεχίζουν να πράττουν ή σκέφτονται να πράξουν!

Εξέπληξαν κανέναν οι τοποθετήσεις κορυφαίων κοινοβουλευτικών στην πρόσφατη συζήτηση περί ευθύνης υπουργών? Ούτε λίγο ούτε πολύ και πέρα από ευχολόγια - καθώς περιχαρακώνονται πάντα πίσω από την δοτή και πάντα προσωρινή εξουσία τους - μάς δήλωσαν ότι παρόλο που είναι άδικο, αυτοί δεν είναι ικανοί να φέρουν την ευθύνη των πράξεών τους, γι' αυτό και αρνούνται κατηγορηματικά κάθε ενδεχόμενη ποινική εξίσωσή τους με τους πολίτες. 

Φοβούνται! Κι εδώ και αρκετό καιρό φοβούνται πολύ! Αυτοί είναι οι ηγέτες μας. Αυτοί είναι οι τελευταίοι των τελευταίων, που δεν έχουν προσφέρει τίποτε, απολύτως τίποτε το ουσιαστικό και το πραγματικό προς όφελος των πολιτών, προς όφελος της κοινωνίας. Χρειάζεται μήπως να απαρριθμήσουμε τί δεν έχουν κάνει? 

Αυτοί είναι το πραγματικό μας πρόβλημα. Και όσο υπάρχουν αυτοί, εμείς θα ζούμε υπό το βάρος μιας καθημερινότητας που δεν είναι επιθυμητής και ούτε θα έπρεπε εκτυλίσσεται όπως εκτυλίσσεται! Αυτοί αφαίρεσαν από τους πολίτες κάθε κίνητρο για δημιουργία! Αυτοί μάς αφαιρούν συνειδητά κάθε ευχαρίστηση... αυτοί μας αφαιρούν αυθαίρετα κάθε δικαίωμα... κυρίως το δίκαιωμα να ονειρευόμαστε... το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στην αλληλεγγύη, τον αλλησεβασμό.

Αλλωστε τίποτε δεν είναι τυχαίο. Κι εμείς δεν βλέπουμε "φαντάσματα" όπως οι πρωτοπρεσβύτεροι της δημόσιας τάξης και ασφάλειας (Ποιό Υπουργείο "Προστασίας του πολίτη"?) - Ας μην δουλευόμαστε και μεταξύ μας.

Το ίδιο το "σύστημα" νιώθει πως κινδυνεύει και πρέπει πάση θυσία να προστατευτεί. "Είμαστε βολεμένοι" κι αυτό μας αρκεί για τώρα. Όμως, έως πότε? Κάτι άλλο χρειαζόμαστε.

Τί θα γίνει αν συνεχιστεί η κατάσταση αυτή με τους ίδιους ρυθμούς?

Και να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε. Πιστεύω, δεν απέτυχε η δημοκρατία ή ο κοινοβουλευτισμός, όπως κάποιοι με ευχαρίστηση διαλαλούν από εδώ κι από 'κει. Απέτυχαν οι λειτουργοί τους! Απέτυχαν σε κάθε εποχή και συμπαρασύρουν στην αποτυχία και εμάς! Κι εντάξει εμείς. Τα παιδιά μας όμως τί φταίνε να έχουν αποτυχημένους γονείς? Τα παιδιά μας τι φταίνε να κληρονομήσουν μια αποτυχημένη ζωή επειδή κάποιοι "300" το αποφάσισαν?

Εμείς ξυπνάμε το πρωί και πηγαίνει ο καθένας στην δουλειά του. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Εμείς παράγουμε έργο! Εμείς αγωνιζόμαστε καθημερινά να είμαστε συνεπείς στις υποχρώσεις μας. Αυτοί τι κάνουν? Αφού αρνούνται την οποιαδήποτε υποχρέωση και απολαμβάνουν μόνο δικαίωματα και προνόμια?

Αυτοί φταίνε. Κι όσο αυτοί μεταχειρίζονται τα μέσα διακυβέρνησης ανεξέλεγκτα και καταχρηστικά, θα είμαστε πάντα εδώ. Αποτυχημένοι. Ανίκανοι να κάνουμε ένα βήμα πιο πέρα. Πιστεύετε στ' αλήθεια ότι η Ελλάδα του 2010 έχει καμία διαφορά από την Ελλάδα του… 1821? Πλανάστε πλάνην οικτρά. Και μαζί με εσάς κι εγώ. Διότι πάντοτε ήθελα να πιστεύω!

Η χώρα μας, ο λαός μας κατέστη λαός με περιορισμένες δυνατότητες και η εν πολλοίς λεγόμενη ανάπτυξη έχει χάσει κάθε έννοια λόγω ασυδοσίας, κυρίως πολιτικής!

Όχι! Αυτό το "μοντέλο" δεν έχει καμία σχέση με τη δημοκρατία. Κι όσο διαβάζουμε, όσο μελετάμε, όσο είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε αυτήν την αισχρή πραγματικότητα, όσο μπορούμε και συγκρίνουμε τόσο περισσότερο θα αποκαλύπτεται η αλήθεια.... το ζήτημα είναι αν έχουμε το θάρρος να πούμε ως εδώ!

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου, αναφέρθηκα στην ανάγκη στην επιτακτική ανάγκη ποινικοποίησης της πολιτικής μας ζωής. Φαίνεται πως το "λαμβάνουν" το μήνυμα οι "300". Μένει να δούμε πόσοι απ' αυτούς θ' αποδείξουν πως έχουν το θάρρος... Γιατί το θράσσος περισσεύει από την "αριστερά" μέχρι... πέρα... (φτου! μακρυά από εμάς)!

Δεν υπάρχουν σχόλια: