Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Περί δικαίων και ... αδίκων

Πέρασαν 3 χρόνια από την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και για ακόμη μία χρονιά η Ελληνική Δικαιοσύνη εορτάζει! Γιορτάζει με την αποφυλάκιση του ενός εκ των δύο καταδικασθέντων για την δολοφονία του (για ανθρωπιστικούς λόγους!) την ίδια ώρα που αποφασίζει και διατάσσει την φυλάκιση ή την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων άτυχων συμπολιτών μας για χρέη 100, 200 ή 500 ευρώ! (Τελευταίο παράδειγμα που υπέπεσε στην αντίληψή μου η υπόθεση ενός συμπολίτη πατρινού, άνεργου με παιδιά, που το δικαστήριο διέταξε την κατάσχεση της οικίας του για χρέη 500 ευρώ. Τα παραδείγματα πάρα πολλά…!).

Κάπως έτσι δεν ευτελίζονται οι θεσμοί?

Αποτελεί κοινή διαπίστωση πως, στην χώρα μας αυτοί που τιμωρούνται είναι οι φτωχοί, οι αδύναμοι και οι άτυχοι. Γιατί άραγε? Γιατί οι υπηρετούντες την Δικαιοσύνη από έδρας αγωνίζονται με σθένος για τα δικαιώματά τους και δεν επιδεικνύουν το ίδιο σθένος στην ελάχιστη υποχρέωσή τους για ανθρωπιά και  κοινωνικό πολιτισμό? Ποιά είναι η ζυγαριά και ποιό το ζύγι?

Είναι εύκολο να ρίχνεις το βάρος στην πολιτική εξουσία (νομοθετική και εκτελεστική) και να νίπτεις τας χείρας σου ως άλλος Πιλάτος… Την ίδια ώρα, φαίνεται πως είναι υπερβολικά δύσκολο για ανθρώπους σπουδαγμένους και διαβασμένους – ίσως περισσότερο από τον καθέναν – να ερμηνεύσουν λογικά το πνεύμα των νόμων. Ναι, μπορεί την μεγαλύτερη ευθύνη να την φέρει η νομοθετική εξουσία η οποία νομοθετεί υπό την ποδηγέτηση της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας με τα όποια... συμπλέγματά της, στη βάση της επιβολής ρυθμιστικών κανόνων που εύκολα διαστρεβλώνονται, καταπατώνται ή ξεχνιούνται, όμως, η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να επικαλείται άγνοια ή μη συμμετοχή (συνενοχή) στο κακό που συμβαίνει.

Εγώ νομικός δεν είμαι. Πολίτης είμαι. Ένας απλός πολίτης με ελάχιστες γνώσεις αλλά νομίζω πως το αυτονόητο μπορεί να το βλέπει και κάποιος σαν κι εμένα! Και το αυτονόητο είναι το κοινό αίσθημα περί δικαίου το οποίο έχει πληγεί  ανεπανόρθωτα.

Ο σοφός λαός μας λέει: «Λίγη Δικαιοσύνη δεν βλάπτει» και το εννοεί! Πότε θα εννοήσουν και οι δικαστές μας?

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Χριστούγεννα στον δρόμο....

Θα μπορούσε να είναι κάποιος από εμάς! Ευτυχώς, είναι ένας ασήμαντος άγνωστος, δίχως όνομα και δίχως πρόσωπο! Καλό μήνα να έχουμε...

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Βοήθεια προς τις γυναίκες κρατούμενες με μωρά στις φυλακές Ελαιώνα Θηβών

Επίσημη ανακοίνωση Δήμου Αθηναίων:

Η 1η Δημοτική Κοινότητα του Δήμου Αθηναίων για μία ακόμη φορά διοργανώνει εκδήλωση κοινωνικής αλληλεγγύης στις μητέρες (ενήλικες και ανήλικες) που κρατούνται στις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα Θήβας και τα παιδιά τους.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011 και θα περιλαμβάνει τη θεατρική παράσταση «Αριστοφάνη - Ορνιθες» (μια rock παράσταση για νέους) και ένα θεατροπαιδαγωγικό πρόγραμμα (εργαστήρι - παιχνίδι) με τις κρατούμενες μετά την παράσταση, εθελοντική προσφορά της κας Γεωργίας Κακουδάκη και των συνεργατών της.

Όπως ενημερωθήκαμε από την κοινωνική λειτουργό των φυλακών, υπάρχει άμεση ανάγκη για την προσφορά ειδών ατομικής υγιεινής (σαπούνια, σαμπουάν, σερβιέτες, πάνες για μωρά, / νουμερα για πανες 0-6 /κρέμες σώματος παιδικές, οδοντόκρεμες οδοντοβουρτσες, κ.λ.π.).

ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ (όχι με κομάτια που αποσπώνται και υπάρχει κίνδυνος κατάποσης από τα μικρά παιδάκια)

Προσφορές ειδών συγκεντρώνονται στα γραφεία της Κοινότητας Πλ.Ηρώων 3 (Ψυρρή) μέχρι 30-11-2011 ώρες 10:00 εως 14:00, τηλ. επικοινωνίας 210 5277950-1, 210 5277902.
 
Το σχόλιό μας: Σε χώρες β' διαλογής σαν και την δική μας, το αυτονόητο είναι τόσο δύσκολο που κάθε μικρή προσπάθεια, κάθε ελάχιστη πρωτοβουλία - απ' όπου κι αν προέρχεται - αξίζει πολλά, γιατί μπορεί να μας υπενθυμίζει πως να είμαστε για λίγο άνθρωποι! Ας συνδράμουμε κι αυτή τη προσπάθεια... ας δείξουμε στους "υπεύθυνους" πόσο ανεύθυνοι είναι και ας πράξουμε το... αυτονόητο! 
 

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Καλώς να μας ορίσεις… διορισμένε διεκπεραιωτή



Το γελοίο του πράγματος είναι, πως έπρεπε να ρεζιλευτούμε διεθνώς, να χάσουμε πολλά – κυρίως την πίστη μας και την αυτοπεποίθησή μας, για να καταλήξουμε στο αυτονόητο: πως θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στο εαυτό μας και ενωμένοι στα δύσκολα, αν θέλουμε να επιτύχουμε κάτι. 

Τώρα, στ’ αλήθεια με τον τρόπο που αυτή η ενότητα εκβιάστηκε και επιβλήθηκε, ποιος μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στα πρόσωπα που θα την εκφράζουν και στις πολιτικές που θα εφαρμοστούν «εις το όνομα του ελληνικού λαού»?

Πληρώνουμε και θα πληρώνουμε τα «βίτσια» εξουσίας ανεπάγγελτων, ανίκανων, αναίσθητων και ανήθικων πολιτικών ανδρείκελων που βολεύουν και βολεύονται… «εις το όνομα του ελληνικού λαού»!

Έως πότε? Τι άλλο θα πρέπει να συμβεί? Έως πότε η βιασμένη ελληνική ψυχή θα καλύπτει τους βιαστές της? Έως πότε η πατρίδα μας θα αγοράζεται και θα εξαγοράζεται για ψίχουλα προς χάριν της διατήρησης της παντοδυναμίας των «ελέω Θεού» αρχόντων της? Ως πότε θα κρύβουμε το κεφάλι στην άμμο και θα ευχαριστούμε την καλή μας τύχη που δεν μας πήρε και μας σήκωσε?

Ίσως πρέπει να πούμε: ως εδώ! Ίσως, ήρθε η ώρα αυτός ο πολύπαθος και κατ’ επανάληψη εξαπατημένος ελληνικός λαός να μιλήσει μόνος του – δίχως μεσάζοντες! Να πορευτεί μόνος του με την δύναμή του και την – ξεχασμένη – λεβεντιά του! Ίσως ήρθε η ώρα αυτός ο ελληνικός λαός να διεκδικήσει και να επιτύχει γυρνώντας την πλάτη στους διακορευτές του!

Μέχρι τότε όμως… να τους χαιρόμαστε!