Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

Τεκτονισμός και Χριστούγεννα

christmas-tree1Κάθε φορά που έρχονται γιορτές, και μάλιστα τόσο σημαντικές όσο τα Χριστούγεννα, αναρωτιέμαι ποιες θα μπορούσαν να είναι οι καλλίτερες ευχές που θα μπορούσα να ευχηθώ  τόσο στους αγαπημένους μου, όσο και σε ανθρώπους άγνωστους,  ξένους… ανθρώπους που δεν με συνδέει απολύτως τίποτε.

Ποιό είναι το “πνεύμα” των εορτών τελικά? Και… αλήθεια… οι ευχές, οι όποιες ευχές μπορούν να ζεστάνουν για λίγο την καρδιά μας?

Φαντάζομαι, όσο θα μεγαλώνω, τόσο περισσότερο τα ερωτήματα αυτά θα απασχολούν την σκέψη μου κι ίσως με βοηθήσουν να γίνω λίγο καλλίτερος κάποια στιγμή. Μέχρι τότε όμως, θα είμαι αναγκασμένος να ελπίζω μονάχα πως έστω και στο ελάχιστο λίγες λέξεις – αν και κοινότυπες - είναι ικανές να φέρουν χαμόγελο στα χείλη αγαπημένων ή μη προσώπων…

 

Καλά Χριστούγεννα, με αγάπη, υγεία και ευημερία για όλους!

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2009

Η wikipedia για το σκοπιανό


Το γνωρίζω, έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία μου ανάρτηση και πιθανόν ν΄αναφερθώ αργότερα στην διαδικτυακή μου αυτή απουσία... Για τώρα, θα ήθελα ν' αναφερθώ στο μήνυμα που έλαβα από την wikipedia σχετικά με τις πρόσφατες αλλαγές που δοκίμασα στην ονομασία της ΠΓΔΜ, σε κάποιο από τα άρθρα της, αφού το "Δημοκρατία της Μακεδονίας" δεν είναι όρος... κοινά αποδεκτός.

Βέβαια, αγγίζει τα όρια του γελοίου, ιδιαίτερα όταν γίνονται γνωστές - μεταξύ άλλων - οι κινήσεις και οι πολιτικές του γνώριμού μας ελληνικού ΥΠ.ΕΞ. αλλά, όπως και να έχει το πράγμα, καλό είναι να γνωρίζουμε που πατάμε και τι μπορούμε να περιμένουμε.

Το μήνυμα της wikipedia ήταν το ακόλουθο:

Please do not edit-war over the terminology used to refer to Macedonia, as you did at Macedonia naming dispute. Wikipedia editors have developed a binding consensus guideline on how to refer to the country, outlined at WP:NCMAC. This is based on the policy of using the most common name generally used in English to refer a country, and/or the name that a country chooses to use for itself, no matter if these names are politically acceptable to third parties (see the naming-conflict guideline). The Arbitration Committee has decided that all edits affecting the Macedonia naming issue are subject to a one-revert restriction: no editor is allowed to undo another editor's action more than once within 24 hours. In cases covered by the binding guideline, editors restoring the consensus version are not subject to this restriction. There is a firm consensus that the abbreviation "FYROM" should not be used to refer to the country.

Fut.Perf. ☼ 16:24, 13 August 2009 (UTC)

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Άνοιξαν σήμερα οι πύλες της ηλεκτρονικής του διεύθυνσης του νέου μουσείου της Ακρόπολης


Αποτελεί ουσιαστικά έναν ηλεκτρονικό χάρτη, που διαγράφει ένα ταξίδι στη μοναδική πολιτιστική μας κληρονομιά, ξεδιπλώνοντας τη διαδρομή από την αρχαϊκή εποχή μέχρι σήμερα.

Μια διαδρομή που δεν αφορά μόνο στα εκθέματα και την ιστορία μας, αλλά και στη σύγχρονη εικόνα του ελληνικού πολιτισμού, καθώς το Μουσείο της Ακρόπολης αποτελεί έναν από τους καλύτερους εκπροσώπους του.

Η περιήγηση γίνεται μέσα από έξι ενότητες, που δίνουν πληροφορίες για:
1.Τον τρόπο λειτουργίας του μουσείου (ωράριο, προσβασιμότητα, υποδομές, κλπ)
2.Τις συλλογές (εκθέματα, ιστορικά στοιχεία, κλπ)
3.Τα εκπαιδευτικά προγράμματα
4.Το Μουσείο (οργάνωση, ιστορία, κλπ)
5.Την προβολή του Μουσείου (ενημερωτικό και φωτογραφικό υλικό, γραφείο Τύπου, επικοινωνία)
6.Τα εισιτήρια

Μέσα από την ιστοσελίδα αυτή, εφαρμόζεται για πρώτη φορά σε ελληνικό Μουσείο το σύστημα του e-ticketing. Το ηλεκτρονικό εισιτήριο επιτρέπει σε όλους, από οπουδήποτε στον κόσμο, να εξασφαλίσουν την είσοδό τους στο Μουσείο, προσδιορίζοντας με ακρίβεια την ημέρα ακόμα και την ώρα της επίσκεψής τους.

Η πρωτοποριακή αυτή εφαρμογή θα διευκολύνει το Μουσείο στη διαχείριση του ωραρίου των επισκεπτών και ταυτόχρονα θα αποσυμφορήσει ενδεχόμενες ουρές αναμονής στις εισόδους του.

Συγκεκριμένα, από τη Δευτέρα 15 Ιουνίου, στις 11 π.μ., με την έναρξη δηλαδή της λειτουργίας της ιστοσελίδας, οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να αγοράσουν τα εισιτήριά τους (που ως γνωστόν κοστίζουν 1 Ευρώ) μέσω της υπηρεσίας e-ticketing.

Για τις τρεις πρώτες ημέρες λειτουργίας του Μουσείου, δηλαδή την Κυριακή 21, τη Δευτέρα 22 και την Τρίτη 23 Ιουνίου 2009, οι επισκέψεις θα πραγματοποιούνται αποκλειστικά με εισιτήριο αγορασμένο από την υπηρεσία e-ticketing, καθώς για αυτές τις ημέρες μόνο δεν θα πωλούνται εισιτήρια στα ταμεία του Μουσείου.

Τα εισιτήρια που θα διατεθούν για το συγκεκριμένο τριήμερο αφορούν σε τρεις χρονικές ζώνες (9π.μ., 11π.μ. και 6μ.μ.) ανά ημέρα, με μέγιστο αριθμό 250 επισκεπτών ανά χρονική ζώνη. Οι επισκέπτες των τριών αυτών πρώτων ημερών, θα έχουν την εξαιρετική ευκαιρία να περιηγηθούν το Μουσείο συνοδευόμενοι από τον πρόεδρό του, καθηγητή κ. Δ. Παντερμαλή και την ομάδα αρχαιολόγων του Μουσείου.

Η ιστοσελίδα επιφυλάσσει και μια ακόμα έκπληξη: το Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009, όλοι οι επισκέπτες της από οπουδήποτε στον κόσμο θα μπορούν να παρακολουθήσουν τα εγκαίνια του Μουσείου μέσα από την απευθείας μετάδοση στο http://www.theacropolismuseum.gr/.

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009

Ένα ακόμη μεμονωμένο(;) περιστατικό που ως πολίτη με ντροπιάζει και ως άνθρωπο με εξοργίζει!

Προκαταρκτική εξέταση διενεργεί η περιφερειακή διεύθυνση της Κρήτης για την ενέργεια αστυνομικών να μπουν σε σχολείο στο Λασίθι προκειμένου να προσαγάγουν έναν 10χρονο μαθητή, για κλοπή.

Όπως είπε, μιλώντας στον ΑΝΤ1, ο Εμμανουήλ Παναγιωτάκης, αστυνομικός διευθυντής Λασιθίου, τον 10χρονο μαθητή κατηγόρησε για εμπλοκή σε κλοπή ένας 13χρονος και η αστυνομία με διακριτικό τρόπο πήγε στο σχολείο δεν έγινε αντιληπτή από τους υπόλοιπους μαθητές και προσήγαγε τον μαθητή στο αστυνομικό τμήμα. Μετά την προσαγωγή του 10χρονου, διαπιστώθηκε τελικά πως το παιδί δεν είχε εμπλοκή.

Ενδεχομένως να υπήρχε κάποια δόση υπερβολής από πλευράς μας, είπε ο κ. Παναγιωτάκης, αλλά σε κάθε περίπτωση ενεργήσαμε σύμφωνα με τους κανονισμούς, προσέθεσε.

Την ώρα που καλούμαστε να επιλέξουμε τους αντιπροσώπους μας για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, την ώρα που όλοι μας αναγνωρίζουμε το διαρκές μας πρόβλημα και συζητούμε και ξανασυζητούμε τρόπους και δράσεις που θα μας βοηθήσουν να γίνουμε λίγο καλλίτεροι και παράλληλα, θα μπορούσαν να στηρίξουν τον λεγόμενο επαναπροσδιορισμό όλων εκείνων των ηθικών, πολιτικών και κοινωνικών μας δεδομένων που θα δώσουν - φαντάζομαι - ένα οριστικό τέλος στην ανεπάρκειά μας... εμείς επιλέγουμε τον αυνανισμό... τη λεγόμενη μαλακία για να επιδείξουμε το ήθος μας και τον πολιτισμό μας.

Ο απόλυτος εθνικός εξευτελισμός. Αναρωτιέμαι, οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί, που εξετέλεσαν τον καθήκον τους και ο προϊστάμενός τους που διέταξε την προσαγωγή είναι γονείς; Έχουν το δικαίωμα να είναι γονείς; Έχουν το δικαίωμα να μεγαλώνουν παιδιά; Είναι ή δεν είναι ηθικό ζήτημα η συμπεριφορά τους... ο υπερβάλλον – ως είθισται – ζήλος τους;

Ακόμη κι αν ένα παιδί 10 ετών είναι ικανό να τελέσει εγκληματική πράξη, ποια αντιμετώπιση θα είναι εκείνη που θα έχει τα καλλίτερα δυνατά αποτελέσματα ως προς την συμμόρφωσή του;

Αυτή είναι η έννοια της παιδείας και της ηθικής.

Αυτός είναι ο πολιτισμικός μας πλούτος και αυτοί ακριβώς είμαστε: Άθλιοι και μάλιστα ικανοποιημένοι μέσα στην αθλιότητά μας... για να μην πω βολεμένοι.

Για την ΕΛ.ΑΣ. ό,τι και να πούμε, άδικος κόπος. Λειτουργεί πάντοτε με την γνωστή της "ευγένεια" και "αποφασιστικότητα" στην πάταξη του εγκλήματος. Όμως, εμείς... εμείς τί κάνουμε; Προφανώς για ακόμη μια φορά σιωπούμε και παραμένουμε απαθείς μέσα στην μετριότητά μας, που δεν μπορεί να μετρηθεί με τίποτε περισσότερο από το κενό που αφήνουν τοίχοι που εμείς μόνοι μας κτίσαμε ολόγυρά μας!

Να πάμε να ψηφίσουμε την Κυριακή. Τους καταλληλότερους. Αυτούς που έτσι τους "...μεγάλωσε η μάνα και ο πατέρας τους"*. Να εξασκήσουμε το δικαίωμά μας ως γνήσιοι δημοκράτες και μετά, ας πάμε να κάνουμε καμιά βουτιά μήπως και... δροσιστούμε. Όταν όμως, θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά και ν' αποφασίσουμε - στο λίγο του ο καθένας μας- τι θα πρέπει αλλάξουμε και πως, ας μην έχουμε κανένα παράπονο όταν κουμπάροι, θοδωρήδες και λοιποί ευτυχείς συγγενείς θα ρυπαίνουν με την βρώμα τους την μέτρια ζωή μας, διότι αγαπητοί φίλοι, η καθημερινότητα δεν επιβάλλεται αλλά δημιουργείται και δημιουργείται από εμάς τους ίδιους.


* από την συνέντευξη που παραχώρησε ο Κ. Καραμανλής στον Γ. Πρετεντέρη

Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Αντώνης Σαμαράς: περί φιλελεύθερης διακυβέρνησης


«Κυρίες και κύριοι, Φίλες και φίλοι,

Δεν θα ασχοληθώ με κοινοτοπίες και τετριμμένα στερεότυπα. Άλλωστε, η διεθνής κρίση που σήμερα βιώνουμε γκρέμισε τα στερεότυπα και παραμέρισε τις κοινοτοπίες.

Κάτι ακόμα: η διεθνής κρίση αλλάζει την οπτική μας για τον κόσμο και για τον εαυτό μας.

Κάτι παραπάνω: Μας βοηθά να ξαναβρούμε τον εαυτό μας.

Και να ξανακοιτάξουμε τη θέση μας στον κόσμο, με φρέσκια ματιά. Μακριά από τις εσωτερικές τριβές και τους μικροκομματικούς ανταγωνισμούς. Ας μιλήσουμε λοιπόν, για την Ευρώπη και το ευρωπαϊκό μέλλον της Ελλάδας.

H Ευρώπη μοιάζει σήμερα κουρασμένη:

Κουρασμένη από τη γραφειοκρατία,

Κουρασμένη από την αναπτυξιακή ανεπάρκεια

Κουρασμένη από τα λάθη της.

Κι ακόμα, αποδυναμωμένη εσωτερικά από τη γήρανση του πληθυσμού της, αλλά και τραυματισμένη από τον οξύτατο ανταγωνισμό των νέων ανερχόμενων δυνάμεων διεθνώς, που δεν αστειεύονται.

Αρκεί να αναλογιστούμε πώς η Κίνα, μέσα σε 18 χρόνια θα έχει ξεπεράσει σε συνολικό Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν την Αμερική. Και τότε θα έχει προ πολλού ξεπεράσει και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέχρι πρόσφατα, κάποιοι είχαν ταυτίσει την Ευρώπη με τη γραφειοκρατία της. Είχαν, ακόμα, ταυτίσει την υποταγή στην ευρωγραφειοκρατία με το αίτημα «εκσυγχρονισμού» της Ελλάδας.

Μας έλεγαν, λοιπόν, ότι για να γίνουμε «περισσότερο Ευρωπαίοι», πρέπει να γίνουμε «λιγότερο Έλληνες». Ότι πρέπει, τάχα, να αποβάλουμε την ελληνική ταυτότητα για να αποκτήσουμε «Ευρωπαϊκή συνείδηση».

Τώρα πια, μετά την κρίση, γνωρίζουμε ότι ισχύει μάλλον το αντίστροφο: Πρέπει να γίνουμε περισσότερο απαιτητικοί από τους εαυτούς μας, ως Έλληνες, για να γίνουμε Ευρωπαίοι.

Όταν ξέσπασε η κρίση, συνειδητοποιήσαμε τρία πράγματα:

Πρώτον, ότι μέχρι τότε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν είχε κατανοήσει που οδηγούνταν τα πράγματα. Ανέβαζε τα βασικά επιτόκια, μέχρι πέρσι τέτοιον καιρό, ενώ η επιβράδυνση είχε ήδη αρχίσει στην ευρωζώνη και η ύφεση ήταν πρό των πυλών στην Αμερική.

Παρ’ όλα αυτά, η ύπαρξη του κοινού νομίσματος αποδείχθηκε σωτήρια για όλους μέσα στην ευρωζώνη. Κι αυτό είναι το δεύτερο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε. Ισχυρές χώρες, όπως η Βρετανία, που βρίσκονται εκτός ευρώ, δοκιμάζονται πολύ περισσότερο και απειλούνται πολύ πιο άμεσα, από ότι οι χώρες της ευρωζώνης. Παρά τα σφάλματα που έγιναν, το ευρώ αποδείχθηκε σωτήριο για όλα τα κράτη που εντάχθηκαν σ’ αυτό. Ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης!

Τρίτον, την κρίσιμη στιγμή, δεν ήταντα υπερεθνικά όργανα της Ευρώπης που ανέλαβαν δράση , αλλά οι εθνικές κυβερνήσεις. Όπως το είπε και η Άγκελα Μέρκελ, καθένας θα σώσει τον εαυτό του. Η ευθύνη επέστρεψε στα εθνικά κράτη και τις κυβερνήσεις τους.

Η Ευρώπη θα υπάρξει και θα προχωρήσει, αν όλοι οι λαοί της κι όχι μόνο οι Έλληνες, βέβαια ξεπεράσουν τα προβλήματά τους και προχωρήσουν ένα βήμα πιο πέρα: Στην Πολιτική Ολοκλήρωση. Που είναι σύγκλιση όχι ισοπέδωση.

Εθελοντική σύγκλιση λαών, πολιτισμών και οικονομιών, με Ελευθερία και Δημοκρατία. Όχι ισοπέδωση πληθυσμών κάτω από την επιβολή μιας υπερεθνικής γραφειοκρατίας.

Μιλώντας, λοιπόν, σήμερα ως Ν.Δ., για την Ελλάδα και την Ευρώπη, πρέπει πρώτα να λύσουμε κάποια προβλήματα δικής μας αυτογνωσίας.

Ποια είναι σήμερα η ιδεολογική ταυτότητα της Νέας Δημοκρατίας;

Ποια είναι τα πολιτικά της προτάγματα;

Ποια είναι η κοινωνική της αναφορά;

Ποιαν Ευρώπη θέλουμε;

Πριν απαντήσω, θα μου επιτρέψετε μια κρίσιμη παρατήρηση:

Η Νέα Δημοκρατία, δεν έχει κανένα λόγο να απολογείται. Κάθε άλλο. Δεν είναι δυνατό να έχουμε την ευθύνη για τις τύχες της κοινωνίας μας, αν είμαστε υποχρεωμένοι, κάθε τόσο, να δίνουμε «εξετάσεις» ψευτοπροοδευτικότητας, να μετριόμαστε με αρχές που δεν είναι δικές μας, ή με προτάγματα που δεν τα υιοθετεί η ελληνική κοινωνία και δεν τα έχουμε εμείς αποδεχθεί.

Είναι χρέος μας να θέσουμε τον πήχη ψηλά , αλλά τον πήχη των δικών μας αξιών και των δικών μας προταγμάτων. Αυτών που ενστερνίζεται η ελληνική κοινωνία , κι αυτών που την εκφράζουν και την αντιπροσωπεύουν.

ΓΙΑΤΙ οι αξίες, οι ιδέες και τα προτάγματα, είναι τόσο απαραίτητα στην Πολιτική; Διότι αυτά σφυρηλατούν σχέσεις εμπιστοσύνης, διότι αυτά δημιουργούν νομιμοποίηση, και διότι αυτά απορροφούν τους κραδασμούς στις δύσκολες στιγμές.

Δημιουργούν εμπιστοσύνη, πράγμα που σημαίνει ότι μια κυβέρνηση κι ένας ηγέτης παίρνουν αποφάσεις που καμιά φορά δεν τις καταλαβαίνει πλήρως η κοινωνία. Αν υπάρχει εμπιστοσύνη, το κόμμα και ο ηγέτης που κυβερνά έχει την άνεση να πάρει τις σωστές αποφάσεις, γιατί γνωρίζει ότι ο λαός τον στηρίζει. Ακόμα κι όταν του γίνεται δυσάρεστος.

Δημοκρατία χωρίς σχέση εμπιστοσύνης δεν μπορεί να υπάρξει. Και σχέση εμπιστοσύνης χωρίς ιδεολογία με κοινές αξίες και ιδανικά είναι αδιανόητη. Ύστερα, η ιδεολογία νομιμοποιεί δύσκολες αποφάσεις στη συνείδηση του κόσμου?

Πολλές φορές η κυβέρνηση που υπερασπίζεται το κοινό καλό είναι υποχρεωμένη να θίξει ισχυρά συμφέροντα, να συγκρουστεί με κοινωνικές ομάδες που δεν επιθυμούν την αλλαγή.

Όσο ευκολότερα η Κυβέρνηση πείθει την υπόλοιπη κοινωνία για την αναγκαιότητα τέτοιων δύσκολων αποφάσεων, τόσο ευκολότερα μπορεί να τις πάρει, και τόσο πιο ανώδυνα μπορεί να τις εφαρμόσει.

Η ιδεολογική διάσταση της πολιτικής η πειθώ της εξουσίας και η πίστη της κοινωνίας νομιμοποιούν δύσκολες αποφάσεις.

Και κάτι ακόμα: Οι αξίες και τα ιδανικά που διακηρύσσει η πολιτική ηγεσία απορροφούν τους κραδασμούς από τις ατυχίες, τις αστοχίες και τα λάθη.

Ιδιαίτερα όταν υπάρχουν τέτοιες αναποδιές, χρειάζεται ο κόσμος να αντλεί κουράγιο από το απόθεμα αξιών και προτεραιοτήτων που του εμπνέει η ηγεσία. Μ’ άλλα λόγια, οι ιδέες της παράταξης πρέπει να είναι δυνατές και να ακτινοβολούν, ώστε στις δύσκολες στιγμές να συγκρατούν τους απογοητευμένους στους κόλπους της...

Αξίες, πρότυπα, ιδανικά, προτάγματα, δεν είναι απλές λέξεις . Είναι απαραίτητα συστατικά ενός πολιτικού σχεδίου, για τη δημοκρατική διακυβέρνηση μιας κοινωνίας. Είναι αυτά ακριβώς τα στοιχεία που δίνουν πυξίδα στην ηγεσία, εμπνέουν στο λαό εμπιστοσύνη για τους ηγέτες του και στους ηγέτες εμπιστοσύνη στο εαυτό τους, συσπειρώνουν το λαό στις δύσκολες αποφάσεις και δίνουν κουράγιο σε ηγέτες και λαό στις δύσκολες στιγμές.

Γι’ αυτό και όλοι οι μεγάλοι ηγέτες , παντού στον κόσμο, πάντα έδιναν ιδιαίτερη έμφαση στα ιδεολογικά στοιχεία της πολιτικής τους. Κι όχι μόνο κατά το μακρινό παρελθόν. Και σήμερα, ηγέτες όπως ο Νικολά Σαρκοζύ και ο Μπαράκ Ομπάμα, αρθρώνουν πολιτικό λόγο πλούσιο σε ιδεολογικά σχήματα και αξίες και προτάγματα.

Στην Ελλάδα, χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει κι εμείς οι ίδιοι, ήδη κερδίζουμε αυτή τη μάχη της εμπιστοσύνης:

Παρά το γεγονός ότι βρισκόμαστε στο επίκεντρο μιας διεθνούς κρίσης και στη μέση μιας δύσκολης, παρά το γεγονός ότι βρισκόμαστε στο επίκεντρο μιας διεθνούς κρίσης και στη μέση μιας δύσκολης τετραετίας, η εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος στον Κώστα Καραμανλή είναι πολύ υψηλή , η υπεροχή του είναι σαφής και μάλιστα διευρυνόμενη.

Ο κόσμος εμπιστεύεται τον Καραμανλή , κι αυτό είναι πολύτιμο κεφάλαιο , που δεν πρέπει να
κατασπαταλήσουμε.

Η Νέα Δημοκρατία διαφοροποιείται ακριβώς γιατί έχει στέρεα και διαυγή ιδεολογική ταυτότητα. Δεν τσαλαβουτάμε σε «θολά νερά». Δεν γέρνουμε πότε λίγο προς τα αριστερά, όταν είναι της μόδας πότε λίγο προς τα δεξιά, όταν γίνεται ντεμοντέ η αριστερά και «δεν πολυφοριέται» πλέον.

Η Ιδεολογία μας είναι φιλελεύθερη και κοινωνική ταυτόχρονα. Είναι η σύνθεση ενός φιλελευθερισμού με κοινωνικό πρόσωπο: Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός.

Όχι ο ακραίος νέοφιλελευθερισμός που εναποθέτει τα πάντα στην απληστία των αγορών!
Όχι ο ακραίος κρατισμός που καταργεί τις αγορές και τις υποκαθιστά με μιαν άκαμπτη και αντίαναπτυξιακή γραφειοκρατία που καταπιέζει τον πολίτη και τις ελευθερίες του.

Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός δίνει έμφαση στην προσωπικότητα του ανθρώπου, στο άτομο με κοινωνική συνείδηση, στην αυτενέργεια και τη δημιουργικότητά του, αλλά μέσα στα πλαίσια του νόμου και της κοινωνικής συνοχής.

Δεν θέλουμε μια κοινωνία «αρπακτικών», γιατί αυτό δεν είναι κοινωνία, είναι ζούγκλα. Δεν θέλουμε μια κοινωνία «πειθαρχημένων ρομπότ», γιατί αυτό δεν είναι κοινωνία, είναι στρατόπεδο νεοσυλλέκτων.

Θέλουμε μιαν ελεύθερη κοινωνία ελευθέρων προσώπων, με ισότητα ευκαιριών για όλους, χωρίς ισοπέδωση της προσωπικότητας, χωρίς παραμερισμό της αξιοκρατίας.

Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός δίνει προτεραιότητα σε τρία πράγματα: Στην Παιδεία και στον Πολιτισμό, στην Μεσαία τάξη και στην Ανταγωνιστικότητα.

Στην Παιδεία, γιατί αυτή είναι η μεγάλη πηγή ευκαιριών για όλους. Κι αυτή βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο, ποσοτικά και ποιοτικά.

Στον Πολιτισμό, που αποτελεί συσσώρευση Παιδείας στο χρόνο, ασφαλή δείκτη προόδου και εγγύηση αντοχής της κοινωνίας σε μεγάλους κραδασμούς. Γιατί αν η Παιδεία διασφαλίζει την αντοχή του δημοκρατικού πολιτεύματος, ο Πολιτισμός διασφαλίζει την αντοχή και το ψυχικό σθένος της ίδιας της κοινωνίας.

Στη Μεσαία τάξη, γιατί αυτή παράγει Πλούτο, διαχέει το εισόδημα, δημιουργεί ζώντα πολιτισμό, εξασφαλίζει ευστάθεια στη δημοκρατία και χαλυβδώνει την κοινωνική συνοχή.

Στην Ανταγωνιστικότητα, διότι αυτή διασφαλίζει όχι μόνο το σήμερα αλλά και το αύριο . Όχι μόνο κάποιων, αλλά όλων. Όχι μόνο με οικονομικούς, αλλά και με κοινωνικούς όρους.

Μια ανταγωνιστική οικονομία με ισχυρή και ευημερούσα μεσαία τάξη, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, με ζωντανό Πολιτισμό και δημοκρατικούς θεσμούς δεν έχει τίποτε να φοβηθεί. Κι όποια κρίση προκύψει, θα την αντέξει. Κι όποια εξωτερική απειλή εμφανιστεί, θα την αντιμετωπίσει νικηφόρα. Κι αν κάποια αναποδιά προκύψει, θα την ξεπεράσει;

Η Παιδεία, ο Πολιτισμός, η Μεσαία τάξη και η Ανταγωνιστικότητα συμπληρώνονται από ακόμα μια έννοια κλειδί: την κοινωνική συνοχή.

Όπου «συνοχή» δεν σημαίνει μόνο αναδιανομή εισοδήματος από τους ισχυρούς στους αδύνατους. Σημαίνει επίσης κοινή αίσθηση του ανήκειν. Ισχυρή συλλογική ταυτότητα. Εθνική συνοχή και εθνική συνείδηση. Που δεν καλλιεργούν εχθρότητα προς οποιονδήποτε ξένο. Αλλά υπερηφάνεια γι’ αυτό που είμαστε εμείς. Γιατί μόνον όσοι νιώθουν υπερήφανοι γι’ αυτό που είναι, σέβονται τον εαυτό τους. Γιατί μόνον όσοι σέβονται τον εαυτό τους, μπορούν να σεβαστούν και τους άλλους. Και μόνον όσοι σέβονται τον εαυτό τους, κερδίζουν και το σεβασμό των άλλων.

Ο πατριωτισμός είναι προϋπόθεση κοινωνικής συνοχής , αυτοπεποίθησης, ασφάλειας και ειρηνικής συνεργασίας με τους άλλους λαούς.

Αν χάναμε ποτέ την εθνική μας ταυτότητα θα μετατρεπόμασταν σε συνονθύλευμα τοπικισμών, χωρίς κοινές αναφορές, χωρίς συνεκτικούς δεσμούς, χωρίς αλληλεγγύη μεταξύ μας. Η ελληνική κοινωνία έχει πολύ ισχυρά στοιχεία συλλογικής ταυτότητας κι έχει κάθε λόγο να νιώθει υπερήφανη γι’ αυτά. Όσοι θεωρούν την εθνική συνείδηση και τη συλλογική μας ταυτότητα «κουσούρι» κάνουν λάθος! Πολύ σοβαρό λάθος. Κι έρχονται σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. Ο οποίος δεν διαπραγματεύεται ούτε την παράδοσή του, ούτε τον Πολιτισμό του, ούτε όλα όσα τον ενώνουν αιώνες τώρα.

Η Ελευθερία μας και η Ελληνικότητά μας είναι αδιαπραγμάτευτα αγαθά.

Η ιδεολογική ταυτότητα της Νέας Δημοκρατίας βοηθά να απαντήσουμε και στο επόμενο ερώτημα: Ποια είναι τα πολιτικά μας προτάγματα; Οι μεταρρυθμίσεις! Μεγάλες, αλλεπάλληλες και σαρωτικές μεταρρυθμίσεις, αλλά χωρίς να αγνοούμε τις προσωρινές οδύνες που θα προκαλέσουν, ούτε τα προβλήματα που θα προκύψουν, βραχυχρόνια, εξ αιτίας τους.

Μεταρρυθμίσεις απολύτως σύμφωνες με τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, με τις προσδοκίες του ελληνικού λαού, αλλά και με την ιδεολογική μας ταυτότητα: Μεταρρυθμίσεις που αναβαθμίζουν την Παιδεία, που ενισχύουν λαού, αλλά και με την ιδεολογική μας ταυτότητα: Μεταρρυθμίσεις που αναβαθμίζουν την Παιδεία, που ενισχύουν την Ανταγωνιστικότητα, που θωρακίζουν και στηρίζουν τη Μεσαία τάξη και τη μικρομεσαία επιχείρηση, μεταρρυθμίσεις που αποκαθιστούν την κοινωνική συνοχή και την εθνική αυτοπεποίθηση.

Αλλά και μεταρρυθμίσεις που προχωρούν μεθοδικά, χωρίς να διαλύουν τον κοινωνικό ιστό. Μεταρρυθμίσεις που γεννούν δυναμική, όχι μεταρρυθμίσεις που ισοπεδώνουν! Μια προσεκτική στρατηγική φιλόδοξων μεταρρυθμίσεων, προσέχει όχι μόνο το τι θα αλλάξει, αλλά και το πώς και το πότε, για να μην εκτροχιαστεί.

Η ιδεολογική ταυτότητα και τα πολιτικά μας προτάγματα οδηγούν και στην απάντηση του τρίτου ερωτήματος: Ποια είναι η κοινωνική αναφορά της Νέας Δημοκρατίας και της μεταρρυθμιστικής στρατηγικής της;

Είναι η Μεσαία τάξη, εκείνη η κοινωνική κατηγορία που θίγεται σήμερα περισσότερο. Αυτή που παράγει ευκαιρίες, θέσεις απασχόλησης, πλούτο, φορολογικά έσοδα για το κράτος , διάχυση εισοδήματος στην υπόλοιπη κοινωνία και Πολιτισμό.

Η Μεσαία τάξη είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας και η μεγάλη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.

Και τη Μεσαία τάξη πρέπει να αγκαλιάσουμε και να την ανακουφίσουμε. Γιατί φυσικός εκπρόσωπός της είναι η Νέα Δημοκρατία.

Η Μεσαία τάξη δεν θέλει ανεύθυνες υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Θέλει υπευθυνότητα και αξιοπιστία. Θέλει πολιτικούς ηγέτες που δεν είναι υποχείρια έξωθεσμικών κέντρων. Θέλει ηγέτες που δεν υποκύπτουν σε πιέσεις ισχυρών ιδιωτών ή ισχυρών συντεχνιών.

Τέτοιος ηγέτης είναι ο Κώστας Καραμανλής. Συναινετικός, αλλά και αποφασιστικός. Πάντα πρόθυμος για ευρύτερες συνεργασίες. Αλλά κι έτοιμος να προχωρήσει μόνος, όταν πρόκειται να διασφαλίσει τα συμφέροντα της μεγάλης πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την πολύ υψηλή δημοφιλία του σε συνθήκες διεθνούς κρίσης. Εκεί που ο λαός μετράει τους ηγέτες του.

Οι πολιτικοί, άλλωστε, «προσκεκλημένοι» της Κοινωνίας είμαστε. Και η Κοινωνία γνωρίζει ότι δεν υπάρχουν «θαύματα» προς διανομήν. Αλλά ξέρει επίσης να ξεχωρίζει λάθη και πολιτικές κακοσμίες, από συμπεριφορές θάρρους, συνέπειας και προσφοράς.

Η Πολιτική σου δίνει το προνόμιο της απόφασης. Από το πώς θα το διαχειριστούμε κρινόμαστε όλοι. Κι από τη σχέση αυτής της απόφασης με την Πατρίδα και τη Δημοκρατία. Κι από την ευθύνη που συνεπάγεται το προνόμιο αυτό.

Γι’ αυτό, άλλωστε, και δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να δείξουμε μηδενική ανοχή στα σκάνδαλα. Και να είμαστε άτεγκτοι απέναντι σε όσους προσβάλλουν το ήθος του δικού μας πολιτεύματος.

Από το πώς θα διαχειριστούμε αυτό το προνόμιο της πολιτικής απόφασης κρινόμαστε όλοι. Κι από την ευθύνη που απορρέει απ’ αυτό. Και κρινόμαστε απ’ όλη την κοινωνία. Ιδιαίτερα, όμως, κρινόμαστε από τη Μεσαία τάξη.

Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, όπως τον ορίσαμε, είναι η ιδεολογική μας ταυτότητα. Οι μεταρρυθμίσεις είναι τα προτάγματά της. Η Μεσαία τάξη είναι η κοινωνική της αναφορά.

Ας δούμε τώρα τι όραμα συνθέτουν όλα αυτά για την Ευρώπη και την Πολιτική της Ολοκλήρωση:

Πρώτον, θέλουμε την Πολιτική Ένωση της Ευρώπης, δηλαδή τη σύγκλιση, όχι την ισοπέδωση των εθνών της, των λαών της και των πολιτισμών της. Θέλουμε τα εθνικά κράτη της πρωταγωνιστές, όχι «παρίες» της Πολιτικής Ολοκλήρωσης. Οι εθνικές εξουσίες βρίσκονται υπό το διαρκή έλεγχο των δημοκρατικών θεσμών. Η ευρωγραφειοκρατία όμως βρίσκεται πολύ μακριά από τον έλεγχο οποιουδήποτε. Και πολύ κοντά στην «επιρροή» ομάδων πίεσης, ειδικών συμφερόντων, ισχυρών lobbies.

Μέχρι στιγμής, η κυριαρχία της ευρώγραφειοκρατίας παράγει ένα διευρυνόμενο δημοκρατικό έλλειμμα. Το οποίο, στη συνέχεια, προκαλεί την καχυποψία των ευρωπαϊκών λαών απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Τέτοια καχυποψία προκάλεσε, ως τώρα, τρία αρνητικά δημοψηφίσματα: Στη Γαλλία και την Ολλανδία το 2005, κατά του Ευρωσυντάγματος. Και στην Ιρλανδία το 2007, κατά της αναθεωρημένης συνταγματικής Συνθήκης.

Πρέπει να εξουδετερώσουμε αυτό το δημοκρατικό έλλειμμα. Πρέπει να εξαλείψουμε αυτή την καχυποψία. Οι εθνικοί αντιπροσωπευτικοί θεσμοί πρέπει να παίξουν μεγαλύτερο , όχι μικρότερο ρόλο. Δηλαδή το Ευρωκοινοβούλιο πρέπει να συνεργαστεί περισσότερο με τα εθνικά κοινοβούλια. Σύμμαχος για τη Πολιτική Ολοκλήρωση της Ευρώπης είναι τα εθνικά κοινοβούλια, όχι η ευρώγραφειοκρατία. Αυτό πρέπει να γίνει καθαρό.

Δεύτερον, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρέπει να εγκαταλείψει το μονεταριστικό δογματισμό της. Και να υιοθετήσει μακροχρόνια αναπτυξιακό και μεσοπρόθεσμα σταθεροποιητικό ρόλο. Να ισορροπεί τους κινδύνους από τον πληθωρισμό με τους κινδύνους από την στασιμότητα και την ύφεση. Όχι να αδιαφορεί για την επερχόμενη ύφεση, προκειμένου να καταπολεμήσει ένα σχετικά χαμηλό πληθωρισμό, όπως συνέβη πέρσι το καλοκαίρι.

Τρίτον, χρειαζόμαστε περισσότερους πόρους για την Ευρώπη. Ο κοινοτικός προϋπολογισμός που κάποτε έφτανε στο ανεπαρκές 1,12% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ, σήμερα με διπλάσια και πολύ πιο ανομοιογενή μέλη έχει πέσει ακόμα χαμηλότερα: δεν ξεπερνά ούτε το 0,9% του κοινοτικού ΑΕΠ. Η Αμερική όμως, πριν την κρίση, δαπανούσε για τις δικές της πολιτείες τα εικοσαπλάσια! Και σήμερα, μετά την κρίση, δαπανά ακόμα περισσότερα. Εμείς, πως θα έχουμε περισσότερη Ευρώπη με λιγότερα χρήματα;

Είναι απαραίτητη η δημοσιονομική πειθαρχία στην Ευρώπη. Αλλά αυτό αφορά τους εθνικούς προϋπολογισμούς, οπου γίνονται τεράστιες δαπάνες και τεράστιες σπατάλες. Δεν μπορεί να αφορά το απειροελάχιστο 0,9% του ΑΕΠ που δίνεται στον Κοινοτικό Προϋπολογισμό.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, περισσότερα χρήματα για τον Ευρωπαϊκό Προϋπολογισμό και μεγαλύτερη δημοσιονομική πειθαρχία στους εθνικούς προϋπολογισμούς.

Τέταρτον, η Ευρώπη χρειάζεται κοινά σύνορα. Το είπε πρόσφατα η Μέρκελ. Έσπευσε να συμφωνήσει μαζί της ο Σαρκοζύ. Δεν έχει σημασία πού θα τεθούν τα γεωγραφικά σύνορα της Ευρώπης. Σημασία έχει ότι η Ενωμένη Ευρώπη δεν μπορεί να επεκτείνεται επ’ άπειρον. Διότι ότι «τεντώνει» υπερβολικά στο τέλος «ξεχειλώνει». Όσοι θέλουν Ευρώπη χωρίς σύνορα, υπονομεύουν τελικά τις κοινές αξίες, τα κοινά πρότυπα και τα κοινά ιδανικά των Ευρωπαίων. Και δεν μπορεί να υπάρξει Πολιτική Ένωση χωρίς κοινές αξίες, κοινά ιδανικά, κοινά προτάγματα, κοινή αίσθηση του ανήκειν.

Όσον αφορά την Ελληνική θέση για την ένταξη της Τουρκίας ότι δηλαδή η πλήρης συμμόρφωση προς το κοινοτικό κεκτημένο θα οδηγήσει σε πλήρη ένταξη αυτή η θέση εξυπηρετεί πλήρως τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας. Χωρίς να αντίκειται στην προηγούμενη θέση για τα γεωγραφικά σύνορα της Ευρώπης.

Γιατί μια Τουρκία που συμμορφώνεται πλήρως με το κοινοτικό κεκτημένο τη στιγμή που εντάσσεται και αναλαμβάνει την υποχρέωση να το τηρεί πλήρως στο εξής , θα είναι μια Τουρκία πολύ διαφορετική και πολύ λιγότερο επικίνδυνη απ’ ότι την γνωρίσαμε ως σήμερα.

Βέβαια, το τι ακριβώς θα κάνει η Τουρκία, δεν εξαρτάται από μας. Ενώ, το ποια Ευρώπη θα υπάρξει εξαρτάται και από μας. Και τη θέλουμε πολιτικά ενωμένη. Και η Ελλάδα θα νιώθει ασφαλής μέσα σε μια πολιτικά ενωμένη Ευρώπη, είτε η Τουρκία συμμορφωθεί και προσχωρήσει σ΄ αυτήν, είτε όχι.

Πέμπτον, χρειάζεται να αλλάξει το μοντέλο ανάπτυξης της Ευρώπης. Μέχρι τώρα είχαμε μάθει να θεωρούμε το Περιβάλλον ως ένα «περιορισμό» για την ανάπτυξη. Σήμερα πρέπει να το δούμε ως προϋπόθεση και ως μοχλό ανάπτυξης.

Κάποιοι μιλούν για «πράσινη ανάπτυξη». Ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά νομίζω ότι χρειαζόμαστε κάτι πολύ πιο τολμηρό. Μια ολοκληρωμένη περιβαλλοντική πολιτική πηγαίνει πολύ μακρύτερα απ’ αυτό που συνήθως ονομάζεται «πράσινη ανάπτυξη». Αξιοποιεί τα κατάλοιπα κάθε παραγωγικής ή καταναλωτικής διαδικασίας μετατρέπει τα σκουπίδια σε πηγή ενέργειας, ανακυκλώνει τα υδάτινα αποθέματα, μειώνει το κόστος δεν το αυξάνει, πολλαπλασιάζει τους παραγωγικούς πόρους δεν τους λεηλατεί, επενδύει σε τεχνολογίες που μετατρέπουν τις «ανανεώσιμες» σε πηγές φθηνής ενέργειας.

Όλα αυτά συνοψίζουν τη στρατηγική για τις μεγάλες ευρωπαϊκές προκλήσεις των επομένων ετών: Περισσότερη Ευθύνη στις εθνικές κυβερνήσεις. Περισσότερους πόρους στον Κοινοτικό προϋπολογισμό. Περισσότερη συμπληρωματικότητα ανάμεσα στα κοινοτικά και τα εθνικά αντιπροσωπευτικά όργανα. Περισσότερο αναπτυξιακό προσανατολισμό και λιγότερο μονεταριστικό δογματισμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης για την Ευρώπη συνολικά. Περισσότερη έμφαση στις κοινές αξίες και τα κοινά ιδανικά των Ευρωπαίων και κοινά γεωγραφικά σύνορα για την Ευρώπη.

Όλα αυτά είναι απαραίτητα πλέον για να προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Πολιτική Ολοκλήρωση. Η Νέα Δημοκρατία είναι ιστορικά η πρώτη ευρωπαϊκή δύναμη της Ελλάδας. Είναι ακόμα η συνεπέστερη και πιο αξιόπιστη. Το ότι είναι ιστορικά πρώτη το γνωρίζουν όλοι: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ τριάντα χρόνια πριν. Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι και ο Κώστας Σημίτης έβαλε την Ελλάδα στη ευρωζώνη το 2000. Όμως, ανάμεσά στα δύο αυτά μεγάλα ιστορικά βήματα υπάρχει μια μεγάλη διαφορά: Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαζε την Ελλάδα στην ΕΟΚ ήταν μόνος του, δεν είχε τη στήριξη κανενός. Αντίθετα, όταν το ΠΑΣΟΚ του κ. Σημίτη έβαζε την Ελλάδα στην ευρωζώνη, η Νέα Δημοκρατία στήριζε τον εθνικό στόχο.

Η Νέα Δημοκρατία, επομένως, είναι και η συνεπέστερη ευρωπαϊκή δύναμη. Υποστηρίζει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, πάντα είτε βρίσκεται στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση. Σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ, που άλλα κάνει όταν είναι κυβέρνηση, κι άλλα όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση.

Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άνοιγε για την Ελλάδα την «ομπρέλα» προστασίας της Ευρώπης, βρεθήκαμε μπροστά σε λυσσώδη εσωτερική αντίδραση. Ήμουν στη Βουλή το 1979, όταν ψηφίζαμε την ένταξή μας, την ώρα που το ΠΑΣΟΚ αποχωρούσε από την αίθουσα καταγγέλλοντας! Για σκεφτείτε η σημερινή καταιγίδα να μας έβρισκε μόνους. Θα μας είχε γονατίσει. Ευτυχώς που τότε το κοφτερό μάτι του Κωνσταντίνου Καραμανλή διέσχισε το μέλλον.

Πράγματι, η Νέα Δημοκρατία είναι και η πιο αξιόπιστη ευρωπαϊκή δύναμη. Υποστηρίζει το σωστό για τη χώρα και μόνη και μετά πολλών. Συνήθως, βέβαια, μόνη. Η Νέα Δημοκρατία νιώθει υπερήφανη για την πολιτική της στάση μέχρι σήμερα. Δεν κραύγαζε ποτέ «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο », όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του ’70. Ούτε ταυτίστηκε με την ευρω γραφειοκρατία, όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του ’90.

Είμαστε, λοιπόν, ευρωπαϊστές και ριζοσπάστες ταυτόχρονα. Και η Νέα Δημοκρατία, είναι η παράταξη που μόνιμα καλείται να ανορθώνει τη χώρα. Προσέξτε: Το 2004 η ανεργία στην Ελλάδα ήταν 11,2% όταν παντού στον υπόλοιπο κόσμο υπήρχε ανάπτυξη. Σήμερα, μέσα στην δίνη της παγκόσμιας κρίσης, η ανεργία στην Ελλάδα βρίσκεται στο 9%. Φανταστείτε: σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης έχουμε σήμερα αισθητά λιγότερη ανεργία απ’ ότι το 2004, όταν υπήρχε παγκόσμια οικονομική άνθιση. Πώς συνέβη αυτό το «παράδοξο»; Απλούστατα, η ΝΔ θωράκισε τα τελευταία χρόνια την Ελληνική οικονομία. Κι όταν ενέσκηψε η παγκόσμια κρίση, τη βρήκε πολύ πιο ανθεκτική.

Το 2004 το έλλειμμα στην Ελλάδα ήταν πάνω από 7% του ΑΕΠ, ενώ όλες οι άλλες χώρες είχαν ελλείμματα πολύ μικρότερα από το 3%. Σήμερα, μέσα στην διεθνή κρίση και εξ αιτίας της, το δημοσιονομικό μας έλλειμμα υπολογίζεται γύρω στο 4% για το 2009, ενώ στις περισσότερες άλλες χώρες κυμαίνεται από 5 ως 13%!

Φανταστείτε: σήμερα, μέσα στην κρίση , η Ελλάδα έχασε λιγότερο έδαφος απ ’ ότι οι εταίροι της . Η Νέα Δημοκρατία, πράγματι, θωράκισε την Ελληνική οικονομία. Κι αυτό φάνηκε όταν προέκυψε η διεθνής κρίση. Για πολλούς μήνες το ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, υποβάθμιζε την κρίση. Σχεδόν με «ανέμελη αθωότητα». Έβλεπε μπροστά του το «τέρας» της κρίσης και υποκρινόταν ότι ψάχνει τα ίχνη του για να το βρει.

Κι ύστερα, ξαφνικά, παραδέχθηκε την ύπαρξη της κρίσης, κι αντέστρεψε τη στάση του. Και σήμερα, αυτοί που καταχρέωσαν τον τόπο δια βίου, ανοίγουν τον ανεμιστήρα της κινδυνολογίας και κάνοντας το ψέμα αλήθεια προσπαθούν να μας σερβίρουν ψευτοδιαγγέλματα σωτηρίας. Από μια κρίση, που μόλις χθες αρνιόντουσαν την ύπαρξή της!

Φίλες και φίλοι,

Οι κρίσεις συγκλονίζουν τις κοινωνίες. Αλλά και τις αφυπνίζουν!

Τις υποχρεώνουν να αλλάξουν αυτά που άλλοτε δεν τολμούσαν. Αποτελούν δοκιμασίες, αλλά μπορούν να λειτουργήσουν και λυτρωτικά.

Φτάνει να υπάρχουν σταθερές κυβερνήσεις. Που ξέρουν τι θέλουν. Που δεν υποκύπτουν σε εκβιασμούς. Που δεν ακολουθούν λαϊκίστικους πειρασμούς, δεν σηκώνουν «σημαίες ευκαιρίες», αλλά αφουγκράζονται τις ανάγκες και τις ελπίδες του λαού. Που δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με εύκολα λόγια, αλλά αποδεικνύουν την αξία τους σε δύσκολες στιγμές .

Που δεν ανέχονται σκανδαλώδεις συμπεριφορές, αλλά και δεν υποκύπτουν στη σκανδαλολογία. Που κρατάνε «γερό τιμόνι» στις τρικυμίες. Τέτοια παράταξη είναι η Νέα Δημοκρατία. Και τέτοιος ηγέτης είναι ο Κώστας Καραμανλής. Γι’ αυτό και ο λαός είναι μαζί του.

Γιατί μάχεται να βγάλει τον τόπο από την παγκόσμια καταιγίδα με τις λιγότερες συνέπειες. Σε πείσμα της προπαγάνδας που μαίνεται. Και θα κερδίσει το προσωπικό του στοίχημα και το δικό μας το στοίχημα, για το λαό και την πατρίδα. Πράγματι, η λαβωμένη οικονομία σιγά-σιγά σηκώνει κεφάλι. Στο βάθος του ορίζονται φαίνονται ήδη τα πρώτα σήματα της επερχόμενης ανάκαμψης. Κι ας συνεχίζουν να κινδυνολογούν.

Η Νέα Δημοκρατία δεν προβάλλει καμιά «βεβαιότητα» καταστροφής.

Πιστεύει στο μέλλον της χώρας.

Πιστεύει στις αστείρευτες ικανότητες του λαού μας.

Πιστεύει στις προοπτικές της Πολιτικής Ευρώπης.

Μέσα στην κρίση δεν κοιτάμε πίσω, κοιτάμε μπροστά.

Η Ελλάδα, έτσι κι αλλιώς, έχει τεράστια αναξιοποίητα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Που η κρίση τη βοηθά να τα ανακαλύψει. Και μετά την κρίση, θα τα αξιοποιήσει και θα φύγει μπροστά με ταχύτατους αναπτυξιακούς ρυθμούς.

Φτάνει να μη χάσει το βηματισμό της. Φτάνει να μη χάσει τον προσανατολισμό της. Φτάνει να χαλυβδώνει κάθε μέρα την ενότητά της. Φτάνει να περάσει τις μεταρρυθμίσεις που χρόνια τώρα ωριμάζουν και που τώρα ήλθε η ώρα τους.

Η Νέα Δημοκρατία είναι η εγγύηση ότι θα συμβούν όλα αυτά.

Κι αυτό είναι το ακαταμάχητο πλεονέκτημά της. Σε συνθήκες κρίσης, όταν άλλοι περιγράφουν ένα μέλλον «ζοφερό», η Νέα Δημοκρατία εμπνέει σιγουριά.

Όταν άλλοι μιλούν για «αναπόφευκτη καταστροφή», η Νέα Δημοκρατία εμπνέει αυτοπεποίθηση. Αυτό ακριβώς που έχει ανάγκη ο ελληνικός λαός, αυτό που έχει ανάγκη κάθε λαός σε δύσκολες στιγμές: Σιγουριά και αυτοπεποίθηση.

Κι αυτό ακριβώς οφείλουμε να του προσφέρουμε, ανεβάζοντας τους δικούς μας, νέοδημοκρατικούς δείκτες συσπείρωσης.

Οι ευρωεκλογές μας προσφέρουν αυτή την ευκαιρία. Και στις ευρωεκλογές θα το δείξουμε. Αν θέλουμε να βοηθήσουμε τον τόπο μας σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές, αν θέλουμε να οδηγήσουμε ξανά στη νίκη της παράταξής μας, αρκεί να ενστερνιστούμε αυτές τις δύο λέξεις: Σιγουριά κι Αυτοπεποίθηση.

Και μια ακόμα: την Ελπίδα

Στις δύσκολες στιγμές, Ελπίδα!

Μπροστά σε μεγάλα εμπόδια, Ελπίδα!

Όταν οι «σειρήνες» κινδυνολογούν, Ελπίδα!

Όχι την ελπίδα της παθητικής προσμονής.

Αλλά την μαχητική ελπίδα που μας δίνουν οι ιδέες μας , οι αξίες μας , και η πίστη στις δυνατότητες της Ελλάδας.

Στο όνομα αυτής της πίστης ο ποιητής μας, ο Ελύτης, μας έδωσε ξεκάθαρη την εντολή: Να προτρέχει του χρόνου, ο χτύπος της καρδιάς μας!

Από αγάπη για αυτόν τον τόπο.

Όποιος προσφέρει τέτοιαν ελπίδα και τέτοια πίστη στο λαό μας, θα τον κερδίσει. Και στις ευρωεκλογές και μετά απ’ αυτές.

Σιγουριά, Αυτοπεποίθηση και Ελπίδα. Και να προτρέχει του χρόνου, ο χτύπος της καρδιάς μας!

Σας ευχαριστώ πολύ».



Ομιλία του Υπουργού Πολιτισμού Αντώνη Σαμαρά σε εκδήλωση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας "Κωσταντίνος Καραμανλής", με θέμα "προκλήσεις και προοπτικές για την Ε.Ε.". Αθήνα, 18/5/09. Αναδημοσίευση από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Φωτογραφία: εφημερίδα "Εθνος"

Σάββατο, 18 Απριλίου 2009

Λίγο πριν την Ανάσταση... που όλοι περιμένουμε


Εύχομαι η Ανάσταση του Κυρίου,
να φέρει σε όλους μας κάθε ευκαιρία... κάθε δικαιολογία
για ψυχική και πνευματική ανάταση!
Εύχομαι,
και αυτή τη φορά,
ο "καλός μας εαυτός" και οι καλές μας προθέσεις,
να μην εξαφανιστούν την Κυριακή...
Εύχομαι,
οι ελπίδες και τα όνειρα που πολλοί συνάνθρωποι μας
έχουν για ένα καλλίτερο αύριο,
μέσα στην απελπισία και τον φόβο τους
να μην διαψευστούν από την δική μας αδιαφορία ή
από την "ειλικρινή μεγαλοψυχία" μας...
Εύχομαι υγεία,
ευτυχία και χαρά σε όλους!

... Ό,τι επιθυμεί ο καθένας!

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Foreign Policy In Fashion

Clothes make the administration.

Consider the Bush administration's preferred garb. George W. Bush favored the flight suit look when he landed on the aircraft carrier Abraham Lincoln back in May 2003 for his premature enunciation that the Iraq War was over. The press went wild. "Here's a president who's really nonverbal," Chris Matthews said, turning "nonverbal" for the first time into high praise. "He's like Eisenhower. He looks great in a military uniform. He looks great in that cowboy costume he wears when he goes West."

Not to be outdone, Vice President Dick Cheney donned hunter's cap and shouldered his gun to provide the administration with some additional street cred with the National Rifle Association. And don't forget Condoleezza Rice's Matrix-gear from her trip to Germany in 2005: the black skirt, the long black coat, and the black knee-high boots that "speak of sex and power," as The Washington Post aptly described the outfit.

How quickly a particular style can go out of fashion. The Obama administration leans toward the economic rather than the military look. During the campaign, Barack Obama frequently rolled up his sleeves. As president, he raised critics' eyebrows for not wearing his suit jacket in the White House, with former Bush Chief of Staff Andrew Card fatuously comparing the Oval Office to a locker room. The criticism isn't sticking. The president is projecting a no-nonsense, back-to-business look: more Clark Kent than Superman.

Michelle Obama, meanwhile, has captured the headlines and the magazine covers with her haute couture. A trio of First Ladies graces the cover of The New Yorker. Oprah was moved to share the cover of O for the first time in its publishing history. New York magazine has devoted an entire issue to her style. And, of course, there's a blog devoted to nothing but her attire. It's a far cry from the "angry black woman" label the conservative press tried to pin on her. The presidential image consultants have worked overtime to soften her image and suggest a regal, "Jackie O" persona. But it's also interesting that the only muscle talked about in relation to the Obama administration is the First Lady's biceps, which she has bared in several sleeveless dresses.

The United States remains, however, a country at war. So, as revealed in a candid photo from December of a shirtless president-elect on a Hawaiian vacation, there's some muscle underneath the civilian attire. The Obama administration is sending more troops to Afghanistan, increasing the military budget, and expanding the overall army. This enduring reliance on military force prompted Foreign Policy In Focus (FPIF) senior analyst Christine Ahn and FPIF contributor Gwyn Kirk to stage a recent fashion show to expose the subtle ways that militarism creeps into our national budgets, foreign policies, and interpersonal relationships.

Down the runway marched a series of models portraying the latest in military chic. Take, for example, the outfit entitled "Militarized National Budget." "The chic camouflage jacket represents the half of the discretionary federal budget devoted to war, and the skirt shows the other half of the budget allocated to civilian needs," Ahn and Kirk write. "Patterned after a pie chart, the colors on the skirt are blue for health, yellow for energy, red for transportation, and purple for international affairs. Tucked between the pleats of the skirt is more camouflage, representing more military spending: the Veterans Administration sneaks into the health budget, Homeland Security creeps into transportation, NASA and nuclear weapons research is buried in energy, and international affairs money trains foreign troops." To read about more of the outfits and see them in full color, check out Fashioning Resistance to Militarism. And you can come to your own conclusion about the administration's new clothes.

Originally published Foreign Policy in Focus

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Από το ημερολόγιο ενός τρελού*

* Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το ομώνυμο έργο του Νικολάϊ Γκόγκολ

carnival2

Όλοι είμαστε εν δυνάμει βασιλείς. Όλοι είμαστε εν δυνάμει καρνάβαλοι. Άλλωστε εμείς οι άνθρωποι και δη πολίτες μιας "ευνομούμενης" πολιτείας το κάνουμε πολύ γούστο, να φορούμε μάσκες μέσα στην καθημερινότητά μας, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να ξορκίσουμε το κακό... ή έστω, να το ξεγελάσουμε...

Έτσι, ενώ όλοι γνωρίζουμε  ότι κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, δεν πράττουμε τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο απ' ό,τι επιχειρεί ο διπλανός μας!

Κατά συνέπεια, καταφέρνουμε με αποτελεσματικότητα και ιδιαίτερη επιτυχία - θα προσέθετα, να μην προχωρούμε βήμα πιο πέρα, να παραμένουμε στάσιμοι και μάλιστα να νιώθουμε και υπερήφανοι γι' αυτό καθώς, "υπερασπίζουμε θερμοπύλες" και "αμυνόμαστε υπέρ κεκτημένων".

Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το φαινόμενο (ναι, είναι φαινόμενο) της διαρκούς αποτυχίας του "επανιδρυμένου" νεοελληνικού γκουβέρνου σε όλα τα επιπέδα και για οποιοδήποτε θέμα και από την άλλη,  να προσπαθεί - και να καταφέρνει μερικώς, αυτός, ο πρωτεργάτης της επανίδρυσή μας , να μάς πείθει για τις επιτυχίες του?

Έχουμε επανίδρυση κύριοι!

Δεν το έχετε καταλάβει ακόμη?

Επανιδρυθήκαμε  το 2004, το 2007 και μόλις πρόσφατα, με τον τελευταίο ανασχηματισμό!

Πολύ φοβάμαι - και ας μην θεωρηθεί αχαριστία - πως, από την πολλή επανίδρυση οι υπόλοιποι ευρωπαίοι θ' αρχίσουν να ζηλεύουν την κατάκτηση (όχι του διαστήματος, αυτό έχει ήδη κατακτηθεί) του βίου και της πολιτείας μας... τον βίο και την πολιτεία της μικρής μας χώρας που συνεχίζει και επιβιώνει κάτω από αυτές τις συνθήκες. Αν ποτέ συμβεί αυτό, θα είναι πραγματικά τραγικό.

Είμαστε τραγικό παράδειγμα! 

Και απαντώ, για να μην παρεξηγηθώ: Κάθε γεγονός και κάθε πολιτική (όλα στοχευμένα και μελετημένα σύμφωνα με το περιεχόμενο των αγορεύσεων του Πρωθυπουργού ενώπιον της εθνικής Αντιπροσωπείας) κακώς δεν μας κάνει να αισθανόμαστε υπερήφανοι. Κακώς αντιδρούμε! Κακώς φωνάζουμε και ως δημαγωγοί και λαϊκιστές που είμαστε... προφανώς, δεν είμαστε και καλοί έλληνες!

Ναι, θα συμφωνήσω με τον Πρωθυπουργό κακοί/καλοί μου συμπολίτες. Γιατί φωνάζουμε? Γιατί φοβόμαστε? Γιατί αγωνιούμε? Τί φοβόμαστε, όταν η επάρκεια, η σοβαρότητα, το ενδιαφέρον, η κοινωνική ευαισθησία και ο πολιτικός μας πολιτισμός... εξαντλούνται μεταξύ Μαξίμου και Ρηγίλλης?

Σάμπως, η χώρα μας δεν είναι η πιο ωραία? Η πιο όμορφη? Εμείς δεν είμαστε ο πιο καλός, ο πιο έξυπνος λαός, μεταξύ όλων των λαών της οικουμένης?  Μήπως εμείς δεν είμαστε οι μόνοι που έχουν ιστορία, δηλαδή παρελθόν, άρα παρόν και σίγουρα μέλλον?  

Γιατί λοιπόν τόση ανασφάλεια? Γιατί παραπονούμαστε? ...Όταν εμείς έχουμε τους καταλληλότερους - σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις - που μάς δουλεύουν αδιάκοπα νυχθημερόν?

Αυτό δεν σημαίνει επανίδρυση? Κι αν όχι? Τότε τί?

Προσωπικά, βρίσκομαι σε σύγχυση και οφείλω να το ομολογήσω. Τί φοβάμαι περισσότερο? Το απλανές - πυγολαμπιδέ βλέμμα Δένδια? Το πολλά υποσχόμενο - πλάνο - χαμόγελο Πάκη? Μήπως το τρακ του "πρωτοεμφανιζόμενου" Χατζηδάκη? Ή την διαρκή - γνώριζα από πριν - έκπληξη Παπαθανασίου? Μακρύς ο κατάλογος... και πραγματικά, έχω προβληματιστεί τόσο πολύ πολύ που, από το πλήθος αυτών των προβληματισμών, καταλήγω στο συμπέρασμα πως κάθε χρηματοπιστωτική κρίση, κάθε κρίση, ωχριά μπροστά τους!

Να λοιπόν κι ένα λάθος του ΣΚΑΪ (βλέπετε πώς συμβαίνει? Όσο ψάχνεις, ανακαλύπτεις και όσο σκέπτεσαι, γεμίζεις από ιδέες): Δίπλα στους 100 μεγάλους έλληνες, θα έπρεπε να καταρτιστεί, προς ψήφιση, άλλη μια λίστα με τους 100 πιο κακούς έλληνες.΄Ίσως μία άκομα, με τους 100 κάκιστους έλληνες και άλλη μία (έτσι, να γεμίζουμε λίστες) για εκείνους που δεν είμαστε και πολύ σίγουροι... να μην περιπλανώνται από εδώ κι από κει... Επειδή όμως με τις λίστες αυτές δεν γίνεται τίποτε και η επανίδρυση θα πάει στράφι, ίσως να βοηθούσαν οι εκλογικοί κατάλογοι και ίσως ακόμη-ακόμη, ένα άλλο μέτρο διαχωρισμού "καλών" και "κακών" ελλήνων να ήταν τα χρωματιστά ψηφοδέλτια στις προσεχείς εθνικές εκλογές... Θα ήταν μια καινοτομία.

Ειλικρινά, ήλπιζα και το ήθελα πολύ -  ιδιαίτερα έπειτα κι από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα επιβεβλημένης και ηθελημένης σιωπής - να επανέλθω μ' ένα κείμενο σοβαρό και αξιοπρεπές. Όμως, πρόσωπα, εικόνες, πράγματα, συμβάντα... δεν μ' αφήνουν ν' αγιάσω.

... Κι αν το προσπαθήσω, πολύ φοβάμαι πως θ' αρχίσουν να με καταδιώκουν οι "Φίλοι του Άγιου Όρους"...

... Έιναι κι αυτοί οι Αφγανοί (λαθρο)μετανάστες που χαλάνε την αισθητική μου ρε γαμώτο!

Καλό Καρναβάλι σε όλους. 

 

 

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό...

Διαβάστε το σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας "Κόσμος" της Πάτρας σχετικά μ' ένα πολύ γνωστό μας θέμα, που συνεχίζει ν' απασχολεί αν όχι να σκοτώνει (κυριολεκτικά) συμπολίτες μας... Αναρωτιέμαι, αυτή η πρακτική, ως πολιτική πράξη με συνείδηση - προφανώς - αποφασίστηκε από το ίδιο το "μεγάλο κεφάλι" της Νέας Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης... δηλάδη τον "κεφάλα" της ΝΔ και της Κυβέρνησης (αναφέρομαι στον Γιώργο Σουφλιά, προς αποφυγή πιθανών παρεξηγήσεων) ή από τους παρατρεχάμενούς του;

Άντε, γιατί πολλοί "σοφοί" μαζευτήκαμε σε αυτόν τον τόπο! .... Συγγνώμη ξέχασα... πάλι υποπέσαμε στο "αμάρτημα" του "λαϊκισμού και της δημαγωγίας"...

SCN_0006

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

Η σκοτεινή πλευρά του αυτοπροσδιορισμού

bc-logo Για όσους ασχολούνται με τις Διεθνείς Σχέσεις, έχω να προτείνω την ανάγνωση ενός ενδιαφέροντος άρθρου, του καθηγητή Joseph S. Nye, που δημοσιεύθηκε προχθές στην ιστοσελίδα του Belfer Center. 

Αρχική δημοσίευση: http://www.thedailynewsegypt.com/article.aspx?ArticleID=18990

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

Ένα μικρό παράδειγμα οικονομικής πολιτικής "αποσυμφόρησης" από την Ιαπωνία

“Measures to counter difficulties in people’s daily lives” —Outlines of economic countermeasures for the Japanese people— October 30, 2008


1.Countermeasures against difficulties in daily life

① Fixed-sum tax reduction, etc. (stipend method) 2 trillion yen (total expenditure)

② nursing care and childcare

--raise compensation for nursing care by 20,000 yen/month; secure 100,000 nursing care workers
--increase use of childcare services by infants under 3 years by 50%
--special allowance for child-rearing from second child onwards: 36,000 yen/year
--maternity checkups to be made free (14 times)

③ employment

--reduction of unemployment insurance premiums (rebate of c.20,000 yen per average household in FY‘09)
--employment promotion measures
--encouraging regular employment of older “freeters” (irregular and part-time or casual employees)
--creation of new employment (through sales of locally-produced goods, elderly care, etc.)

④ tax reduction concerning mortgages, etc.)

--tax reduction for mortgages on biggest scale ever (deductible sums); tax reduction for home remodeling
--relaxation of floor-area ratio requirements for energy-saving office buildings to be built

⑤ requests to utility companies to reduce fee increases for power and gas supplies and to level fees among various companies

2.Enhancing resourcefulness of MSMEs and other companies; finance-related measures

①countermeasures against cash-flow difficulties: safety net finance totaling 30 trillion yen

--emergency credit guarantees: total to be raised from a maximum of 6 trillion to a maximum of 20 trillion yen
--emergency credits from government-affiliated financial institutions: total to be raised from a maximum of 3 to a maximum of 10 trillion yen

② tax system conducive to bolstering growth

--immediate and full depreciation of new-energy and energy saving-related investments
--tax reductions for medium- and small-sized companies
--promotion of reflows of overseas income (17 trillion yen) to Japan

3. The regions

① reduction of highway tolls

--“only 1,000 yen on weekends however far you go”; “30% off in daytime on weekdays too”

② 1 trillion yen to be allocated to the regions upon reallocation of tax revenues from road projects to general purposes

③ regional infrastructure to be developed in a manner tailored to local needs through the use of “regional revitalization subsidies”

4.Mid-term Program on Fiscal Revenues and Government Finances

① No deficit-financing bonds for these economic countermeasures. Reserves in special-purpose government accounts, etc. to be used.

② Basic structure of Mid-term Program

--During the period up to three years considered necessary for economic recovery, taxes to be reduced for a limited duration
--After the economic situation has improved, fundamental reform of the tax system, including the consumption tax, shall be promptly launched, so as to ensure fiscal discipline as well as social security that enables peace of mind. This to be implemented in stages until the mid-2010’s.
--At the end of 2008, an “Overall Image of Fundamental Reforms” concerning the tax system as a whole to be presented

Ούτως ή άλλως, εμείς οι έλληνες (όχι όλοι προς τιμή μας), το βρίσκουμε ιδιαίτερα ευχάριστο να αντιγράφουμε... και συνήθως, κάνουμε κακές αντιγραφές, για τις οποίες είμαστε και υπερήφανοι!

Μέσα στο κλίμα αυτό λοιπόν, και με την ευκαιρία της τελικής... διαμόρφωσης το νέου οικονομικού διευθυντηρίου της χώρας(;), δημοσιεύω ένα μικρό δείγμα μέτρων μόνο της Ιαπωνικής Κυβέρνησης με σκοπό την οικονομική στήριξη των πολιτών της ούτως, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν αξιοπρεπώς τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης που πλήττει και αυτούς, όπως κάθε οικονομία και κάθε νοικοκυριό.

Δεν θα κάνω κανέναν σχολιασμό... ελπίζω οι του οικονομικού επιτελείου απασχολούμενοι να "ρίξουν μια ματιά" τριγύρω μήπως και βρουν κάτι το ενδιαφέρον που θα μπορούσε ν' αντιστρέψει το κλίμα ανασφάλειας και απαισιοδοξίας που μας διακατέχει όλους...

Οπωσδήποτε δεν μπορεί να δοκιμάσει κανείς της οποιαδήποτε σύγκριση ανάμεσα στην ελληνική και ιαπωνική οικονομία όμως, υπάρχουν ενδιαφέροντα στοιχεία όπως σκέψεις και πολιτικές που θα μπορούσαν να ωφελήσουν χώρες σαν και τη δική μας,  οικονομίες καλλίτερα, πάντα μέσα στα πλαίσια του εφικτού.

Σχετικά, μπορείτε να διαβάσετε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο περιοδικό Highlighting Japan (τεύχος Δεκεμβρίου, 2008) για τις πολύ μικρές, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις...

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2009

Καλή χρονιά σε όλους!

Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει... φαίνεται η συνήθεια είναι μεγάλο πράγμα... τόσο μεγάλο που τα τυπικά αποτελούν αναπόσπαστο μέρος μιας καθημερινότητας που βιάζεται να γεμίσει με εικόνες, με πρόσωπα και λόγια, λες και οτιδήποτε ειπωθεί θα έχει αξία με αντοχή στον χρόνο... Ε, εντάξει. Δεν χάθηκε κι ο κόσμος!

Με αυτό ως δεδομένο, πλήθος επώνυμων και ανώνυμων, πλήθος σημαντικών και ασήμαντων, μας έστειλαν τις ευχές τους τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά, ιντερνετικά κ.λπ. Μεταξύ όλων και ο Κωστάκης. Με το καθιερωμένο Πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του... αναρωτιέμαι τι είχε να πει... μάλλον για λαϊκισμό και δημαγωγία θα μίλησε και πάλι... κι όταν κάτι τέτοιοι τύποι έχουν το θράσος, επειδή ακριβώς είχαν την τύχη να κυβερνούν, να βγαίνουν και να προσβάλλουν την νοημοσύνη μας τότε κάποιοι άλλοι, όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αποδεικνύουν πόσο μάγκες είναι στην κυριολεξία!

Συγκρατώ από όλο το μήνυμα του Προέδρου μία φράση και μόνο: "...Όλα όσα συμβαίνουν, καταδεικνύουν πως οι θεσμοί της ελληνικής πολιτείας τελούν υπό αμφισβήτηση στην λειτουργικότητά τους ..." ... άρα, μάλλον και ο γυαλός είναι στραβός και εμείς στραβά αρμενίζουμε.

Αλήθεια, αφού αυτό ακριβώς το μήνυμα αποτελεί κοινό τόπο σκέψης ή τόπο συνάντησης όλων εκείνων των κοινωνικών δυνάμεων - μεγάλων ή μικρών, δεν έχει σημασία - τότε πως είναι δυνατόν ν' αντιστρέψουμε αυτή την δεδομένη πραγματικότητα; Έχω την αίσθηση πως κάνουμε λάθος... κάνουμε λάθος όταν προσπαθούμε να διορθώσουμε τα πράγματα και δεν δοκιμάζουμε να ξεκινήσουμε και πάλι από την αρχή!

Φοβόμαστε;

Πώς θα πείσουμε τον δημόσιο υπάλληλο και κάθε δημόσιο λειτουργό πως θα πρέπει να είναι κάθε ώρα και στιγμή στην υπηρεσία του πολίτη και να μην συμπεριφέρεται σαν ζώο που ευχαριστιέται να ταλαιπωρεί τους γύρω του;

Πώς θα πείσουμε τον κάθε δάσκαλο ν' ασχοληθεί επιτέλους με την παιδεία των παιδιών;

Πώς θα πείσουμε τους γονείς ν' ασχοληθούν επιτέλους με τα παιδιά τους;

Πώς θα πείσουμε τον γιατρό να μην ζητάει και ν' αρνείται το φακελλάκι όταν και όποτε του προσφέρεται;

Πώς θα πείσουμε την εκκλησία να σταματήσει να λειτουργεί ως επιχείρηση;

Πώς θα πείσουμε τους πολιτικούς μας να δουλεύουν για εμάς και όχι για κουμπάρους, μπατζανάκηδες, κουνιάδους, ξαδέρφια και ανήψια;

Πώς θα πείσουμε τις τράπεζες να μην βγάζουν στον δρόμο τον κόσμο και να μην καταστρέφουν εκείνον που δεν έχει καμία ελπίδα και κανένα στήριγμα;

Πώς θα πείσουμε τον κόσμο των γραμμάτων, των τεχνών... κάθε έναν έναν που έχει να δώσει το ελάχιστο, να βγει από το καβούκι του και ν' αρχίσει να διδάσκει όλους εμάς τους υπόλοιπους;

Πότε επιτέλους θα έχουμε Δικαιοσύνη;

Πότε  επιτέλους η χώρα μας θ' ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της απέναντί μας;

Έως πότε θα αντέχουμε να στέλνουμε (μια και καλή) στο εξωτερικό επιστήμονες, καλλιτέχνες, επιχειρηματίες και πολλούς-πολλούς άλλους, αφού εμείς οι ίδιοι προτιμούμε να επιβραβεύουμε τους άχρηστους;

Πότε επιτέλους θα επιτρέψουμε σε όνειρα, οράματα κι ελπίδες να βρουν τον δρόμο τους;

Μέχρι πότε θα επιλέγουμε την αλήθεια από το ψέμμα... γιατί βολεύει;

Πότε επιτέλους θα ακούσουμε και θα δούμε όλα εκείνα που μέχρι τώρα αποφεύγουμε;

Πότε επιτέλους περιμένουμε να γίνουμε λίγο καλλίτεροι άνθρωποι;