Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

Σχετικά με την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή με θέμα τη Διεθνή Οικονομική Κρίση

Στην συνέχεια αυτής της ανάρτησης, ακολουθούν οι σημερινές ομιλίες του Κώστα Καραμανλή και του Γιώργου Αλογοσκούφη (links) στην προ ημηρεσίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή, με θέμα την διεθνή οικονομική κρίση.

Ειλικρινά, δυσκολεύομαι - ακόμη και αυτή τη στιγμή - να βρω τον κατάλληλο τρόπο να σχολιάσω  τις τοποθετήσεις του Πρωθυπουργού και του Υπουργού του... Όμως, ποιός μπορεί να λάβει σοβαρά υπόψη του τα λεγόμενα του Υπουργού των Οικονομικών; Ποιός μπορεί να στηριχτεί στα λεγόμενα του Πρωθυπουργού, όταν οι δικές του πολιτικές κατευθύνσεις είναι κι εκείνες που ακολουθούνται κατά γράμμα;

Μήπως τα τελευταία χρόνια αυτήςGreatWhiteGapingJaws300 της "Νέας Διακυβέρνησης", δεν ευτυχήσαμε να ξαναδούμε εικόνες του μεσοπολέμου... ξεχασμένες εικόνες πεινασμένων συνανθρώπων μας... ξεχασμένες συνειδητά, μην και μετριαστεί κάπως έτσι η ντροπή μας;

Μήπως στα χρόνια αυτής της "Νέας Διακυβέρνησης" δεν ζούμε μέρες, ώρες, στιγμές καιροσκοπισμού και διαφθοράς;

Ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι ο ένας φταίει λιγότερο από τον άλλον; Μήπως η παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος δεν μάς έφερε έως εδώ; Και εφόσον αυτό αποτελεί αναμφισβήτητη πραγματικότητα, έχουν το θράσος κάποιοι να εμφανίζονται στην Βουλή και να ομιλούν εν ονόματι του ελληνικού λαού;

Ο κύριος Πρωθυπουργός και ο Υπουργός του, εμφανίστηκαν σήμερα στην Βουλή δείχνοντας πως δεν έχουν συναίσθηση της πραγματικότητας. Φαίνεται, όντως ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα και προσπαθούν με κάθε τρόπο, να μας πείσουν ότι εμείς κάνουμε λάθος και αυτοί έχουν δίκιο(!)

Αντί να ομολογήσουν - επιτέλους - την αποτυχία τους, αντί να ζητήσουν συγγνώμη για την διαρκή και καθημερινή καταστροφή όλο και περισσότερων ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων, καταστροφή που προέρχεται από την δική τους αδυναμία και πολιτική ανικανότητα, κρύβονται πίσω από την διεθνή κρίση και μας ζητούν να κάνουμε το ίδιο, να κάνουμε τα στραβά μάτια δηλαδή, σε όλα τα κακώς κείμενα που προκαλούνται από την δική τους εσφαλμένη και αναχρονιστική νοοτροπία περί διακυβέρνησης.

... Και αφού δεν τους "βγαίνει", όλους εμάς, μάς κατηγορούν ως λαϊκιστές, μας κατηγορούν ότι δεν είμαστε σοβαροί και πως δεν έχουμε να προσφέρουμε τίποτε στο δημόσιο διάλογο (μονόλογο).

Με συγχωρείτε, αλλά δεν επιθυμώ άλλο να ασχολούμαι με ιδεολογίες, ιδεολογήματα, τράπεζες, μοναστήρια, διεθνείς κρίσεις, σκάνδαλα, κουμπάρους κ.λπ. αν και πολύ φοβάμαι ότι ακόμη δεν έχουμε περάσει τα πιο επικίνδυνα σταυροδρόμια... Θα σας παρακαλέσω, λοιπόν, όχι απλά να διαβάσετε, αλλά να δώσετε ιδιαίτερη βαρύτητα σε αυτέ τις δύο ομιλίες, διότι σκιαγραφούν με τον πιο απόλυτο τρόπο ποιοί κυβερνούν αυτήν την χώρα!

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους έλληνες για τις επιλογές τους, όταν το μόνο που ζητούν είναι περισσότερη ποιότητα, ασφάλεια, ελευθερία, ευκαιρίες και ευμάρεια. Όμως, όποιος ή όποιοι προσπαθούν να θέσουν περιορισμούς και τελικά, όλοι όσοι κάνουν την ζωή μας χειρότερη είναι υπόλογοι, πρέπει να είναι υπόλογοι όχι μόνον σε εμάς, στους πολίτες δηλαδή, αλλά πρωτίστως στην συνείδησή τούς - αν έχει απομείνει καθόλου - ούτως, ώστε την επόμενη φορά να έχουν να μας πουν κάτι σημαντικό από το βήμα της Βουλής.       

http://alogoskoufis.gr/omilies.php?version=gr&id=1182&view=more

http://www.nd.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=50852&Itemid=92

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

Forward To The Past: Russia, Turkey, And Armenia's Faith

By Raffi K. Hovannisian

240-Caucasia1952-91 The recent race of strategic realignments reflects a real crisis in the world order and risks triggering a dangerous recurrence of past mistakes. Suffice the testimony of nearly all global and regional actors, which have quickly shifted gears and embarked on a collective reassessment of their respective strategic interests and, to that end, a diversification of policy priorities and political partnerships.

It matters little whether this geopolitical scramble was directly triggered by the Russian-Georgian war and the resulting collapse of standing paradigms for the Caucasus, or whether it crowned latently simmering scenarios in the halls of international power. The fact is that the great game -- for strategic resources, control over communications and routes of transit, and long-term leverage -- is on again with renewed vigor, self-serving partisanship, and duplicitous entanglement.

One of the hallmarks of this unbrave new world is the apparent reciprocal rediscovery of Russia and Turkey. Whatever its motivations and manifestations, Turkey's play behind the back of its trans-Atlantic bulwark and Russia's dealings at the expense of its "strategic ally" Armenia raise the specter of a replay of the events of more than 85 years ago, when Bolshevik Russia and a Kemalist Turkey not content with the legacy of the great Genocide and National Dispossession of 1915 partitioned the Armenian homeland in Molotov-Ribbentrop fashion and to its future detriment.

Time To Face Up
armenia_map_lg Nagorno-Karabakh (Artsakh, in Armenian) was one of the territorial victims of this 1921 plot of the pariahs, as it was placed under Soviet Azerbaijani suzerainty together with Nakhichevan. That latter province of the historical Armenian patrimony was subsequently cleansed of its majority Armenian population, and then of its Armenian cultural heritage. As recently as December 2005, Azerbaijan (like Armenia, a member of the Council of Europe) completed the total, Taliban-style annihilation of the medieval Armenian cemetery at Jugha that contained thousands of unique cross-stones.

Nagorno-Karabakh, by contrast, was able to turn the tide on a past of genocide, dispossession, occupation and partition and defend its identity, integrity, and territory against foreign aggression. In 1991 -- long before Kosovo, South Ossetia, and Abkhazia became buzzwords -- it declared its liberty, decolonization, and sovereignty in compliance with the Montevideo standards of conventional international law and with the Soviet legislation in force at that time.

Subsequent international recognition of Kosovo, on the one hand, and the later withholding of such recognition for South Ossetia and Abkhazia, on the other, demonstrate that there exists no real rule of law applied evenly across the board. On the contrary, such decisions are dictated by vital interests that are rationalized by reference to selectively interpreted international legal principles of choice and exclusivist distinctions of fact which, in fact, make no difference.

It's time to face up to the farce -- and that goes for Moscow and Ankara too, judging by recent pronouncements by high-level officials. And if the two countries are driven by the desire for a strategic new compact, then at least their partners on the world stage should reshift gears and calibrate their policy alternatives accordingly. Iran, the United States, and its European allies might find here an objective intersection of their concerns.

What Is Needed
Russia and Turkey must never again find unity of purpose at the expense of Armenia and the Armenian people. The track record of genocide, exile, death camps, and gulags is enough for all eternity.

These two important countries, as partners both real and potential, must respect the Armenian nation's tragic history, its sovereign integrity and modern regional role, and Nagorno-Karabakh's lawfully gained freedom and independence.

istanbul_suleymaniye Football diplomacy is fine, but Turkey can rise to the desired new level of global leadership and local legitimacy only by dealing with Armenia from a "platform" of good faith and reconciliation through truth; lifting its illegal blockade of the republic and opening the frontier that it unilaterally closed, instead of using it as a bargaining tool; establishing diplomatic relations without preconditions and working through that relationship to build mutual confidence and give resolution to the many watershed issues dividing the two neighbors; accepting and atoning, following the brilliant example of post-World War II Germany, for the first genocide of the 20th century and the national dispossession that attended it; committing to rebuild, restore, and then celebrate the Armenian national heritage, from Mount Ararat and the medieval capital city of Ani to the vast array of churches, monasteries, schools, academies, fortresses, and other cultural treasures of the ancestral Armenian homelands; initiating and bringing to fruition a comprehensive program to guarantee the right of secure voluntary return for the progeny and descendants of the dispossessed to their places and properties of provenance; providing full civil, human, and religious rights to the Armenian community of Turkey, including the total abolition the infamous Article 301, which has served for so long as an instrument of fear, suppression, and even death with regard to those courageous citizens of good conscience who dare to proclaim the historical fact of genocide; and finally, exercising greater circumspection in voicing incongruous and unfounded allegations of "occupation" in the context of Nagorno-Karabakh's David-and-Goliath struggle for life and justice, lest someone remind Ankara about more appropriate and more proximate applications of that term.

800px-Flag-map_of_Russia_svg As for Russia, true strategic allies consult honestly with each other and coordinate their policies pursuant to their common interests. They do not address one another by negotiating adverse protocols with third parties behind each other's back; they do not posture against each other in public or in private; and they do not try to intimidate, arm-twist, or otherwise pressure each other via the press clubs and newspapers of the world. Russia, too, must deal with Armenia in good faith, recognizing the full depth and breadth of its national sovereignty and the horizontal nature of their post-Soviet rapport, its right to pursue a balanced, robust, and integral foreign policy, as well as the nonnegotiability -- for any reason, including the sourcing and supervision of Azerbaijani oil -- of Nagorno-Karabakh's liberty, security, and self-determination.

The Armenian government, in turn, must of course also shoulder its share of responsibility for creating a region of peace and shared stability, mutual respect and open borders, domestic democracy, and international cooperation. An ancient civilization with a new state, Armenia's national interests can best be served by achieving in short order a republic administered by the rule of law and due process, and an abiding respect for fundamental freedoms, good governance, and fair elections, which, sadly, has not been the case to date.

Armenia urgently needs a new understanding with its neighbors that will preclude once and for all its being cast again in the role of either fool or victim.

Initially published at RFE/RL

Copyright (c) 2008. RFE/RL, Inc. Reprinted with the permission of Radio Free Europe/Radio Liberty, 1201 Connecticut Ave., N.W. Washington DC 20036.

read also:
Armenia: time for diplomacy
Russia and Turkey: diplomatic struggle for Caucasus

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Έτσι... για την ιστορία

Μερικές σκέψεις και ερωτήματα σχετικά με τον δικό μας "εκλεπτυσμένο" φασισμό.

The_Black_Sun Με αφορμή την επέτειο του "ΟΧΙ" (το οποίο σημειωτέον υποχρεώθηκε να προβάλλει ο εθνικοσοσιαλίζων Ιωάννης Μεταξάς προς τους επίδοξους κατακτητές μας, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε) αναρωτιέμαι πόσες φορές, από τότε κι έπειτα, ο λαός μας είπε "όχι", "φτάνει πια", "ως εδώ"; Πόσες φορές - αλήθεια, ορθώσαμε το ανάστημά μας στις βουλές του κάθε επίδοξου καταπιεστή;

Χωρίς καμιά αμφιβολία, τα πράγματα με τον καιρό αλλάζουν. Σήμερα - για εμάς - ο κίνδυνος δεν προέρχεται από άλλα κράτη ή ξενόφερτες ιδεολογίες και ιδεολογήματα που επιβουλεύονται το αγαθό της ελευθερίας μας... αυτό που με τόσο κόπο έχουμε κατακτήσει.

Σήμερα, επίδοξος καταπιεστής είναι άλλος... ή μάλλον, άλλοι! Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, παπάδες, τραπεζίτες, δάσκαλοι, κάθε λογής δημόσιοι λειτουργοί, ελεύθεροι (ή μη) επαγγελματίες... κάθε ένας από εμάς μπορεί να θεωρηθεί ως ένας μικρός ή μεγάλος εν δυνάμει τύραννος, όταν νομίζουμε ότι έχουμε ή πραγματικά έχουμε λίγη εξουσία στα χέρια μας!

Όμως, η "εξουσία" - η κάθε εξουσία, με όποιο χρώμα κι αν εμφανίζεται κάθε φορά - είναι υποχρεωμένη να δίνει λογαριασμό και να δικαιολογεί την ύπαρξή της και κατά συνέπεια, την εφαρμογή της στα κοινωνικά πράγματα.

Και όταν μπορεί και δικαιολογεί, έχει καλώς! Με βάση τον κανόνα περί δράσης-αντίδρασης επιτυγχάνεται μία κάποια ισορροπία.

Τί συμβαίνει όμως στην περίπτωση που δεν μπορεί να δικαιολογήσει την εφαρμογή της - ηθικά κατά πρώτον και πρακτικά κατά δεύτερον; Τί γίνεται, όταν αυθαίρετα και ετσιθελικά προσπαθεί να επιβιώσει εις βάρος του συνόλου; (και αναφέρομαι σε αυτό, διότι το "απρόσωπο" σύνολο των πολιτών (... των λοιπών άλλων δηλαδή) ενοχοποιεί η κάθε εξουσία, όταν αρχίζει και χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της).

Απλά την υπομένουμε και την ανεχόμαστε, μην και δεήσει κάποτε να μας καταπιέζει λιγότερο; Δεχόμαστε παθητικά κάθε σκέψη, κάθε σχέδιο, κάθε απόφαση και κάθε προσπάθεια που σκοπό έχει να μας περιορίσει σε μέτρα ικανά για τον έλεγχο και τον "συνετισμό" μας; Ή μήπως αντιδρούμε και βροντοφωνάζουμε: Όχι! Φτάνει πια! Ως εδώ!(;)

Συζητούμε, γράφουμε, μιλούμε, παραπονιόμαστε... για τί; Για όλα όσα εμείς επιτρέψαμε και επιτρέπουμε... μήπως έτσι "ξορκίσουμε το κακό";

Μήπως εμείς δεν είμαστε εκείνοι που "γίναμε" αγάδες και πασάδες στην θέση άλλων αγάδων και πασάδων; Μήπως εμείς δεν επιτρέψαμε σε κοτζαμπάσηδες, μπέηδες, κουμπάρους, και μπατζανάκηδες να νέμονται τον δικό μας παραγόμενο πλούτο και μάλιστα εις βάρος μας;

Μήπως όλα τα κακώς κείμενα που σήμερα βιώνουμε και αντιμετωπίζουμε, δεν είναι αποτέλεσμα της παιδείας και του πολιτισμού που εμείς επιλέξαμε ως δικά μας - και μάλιστα νιώθουμε και υπερήφανοι γι' αυτά;

Αυτή λοιπόν είναι η ποιότητά μας και όλα εκείνα που μάς προσδιορίζουν ως λαό συνολικά και ως πρόσωπα; Σίγουρα όχι. Διαφορετικά κανένας μας δεν θα μοχθούσε για να επιτύχει κάτι καλλίτερο. Πρέπει όμως να ομολογήσουμε την αποτυχία μας (οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική κ.λπ.). Μόνον έτσι βρίσκονται λύσεις! Και το ιστορικό παράδειγμα δεν επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες, έστω κι αν υπάρχουν ή μπορούν να αναπτυχθούν πλήθος προσεγγίσεων.

Μπορεί λοιπόν το "ΟΧΙ" ως λέξη να έχει συμβολική σημασία - ιδιαίτερα για τους έλληνες - λαμβάνει όμως πρακτική αξία (και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό), όταν εμείς οι ίδιοι κάνουμε πράξη την υπέρβαση όχι μόνο στις "εσωτερικές" μας αναζητήσεις, αλλά και μέσα στην καθημερινότητα, κερδίζοντας μικρές ή μεγάλες μάχες με πρόσωπα, θεσμούς, αντιλήψεις και πρακτικές που μας εχθρεύονται, που μας υποβιβάζουν, που μας καταδυναστεύουν και επιθυμούν την κοινωνική μας εξόντωση.  

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Επίσκεψη κλιμακίου του ΠΑΣΟΚ στις κλειστές φυλακές Αγίου Στεφάνου Πάτρας

Αναδημοσιεύω από την ιστοσελίδα του βουλευτή Αχαϊας του ΠΑΣΟΚ, Μιλτιάδη Βέρρα, το δελτίο τύπου που εξέδωσε αναφορικά με τις εντυπώσεις που  αποκόμισε κατά την πρόσφατη επίσκεψή του κλιμάκιο του ΠΑΣΟΚ στις κλειστές φυλακές του Αγίου Στεφάνου της Πάτρας καθώς, δίνεται συνέχεια και επιβεβαιώνονται οι καταγγελίες που καθημερινά πλέον βλέπουν το φως της δημοσιότητας σε σχέση πάντα με τις συνθήκες κράτησης στα "σωφρονιστικά" καταστήματα της χώρας μας και ιδιαίτερα σε αυτό της περιοχής μας!

Κλιμάκιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αποτελούμενο από τους Βουλευτές Αχαΐας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., κκ Απόστολο Κατσιφάρα, Μιλτιάδη Βέρρα και Κων/νο Σπηλιόπουλο καθώς και το Γραμματέα της ΝΕ, Αχαΐας κ. Π. Αλεξόπουλο επισκέφτηκε σε προγραμματισμένη συνάντηση την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2008 στις 11:00, την κλειστή φυλακή του Αγίου Στεφάνου Πάτρας.

Το Κλιμάκιο συναντήθηκε και συζήτησε με το Δ/ντή του Ιδρύματος και τους εκπροσώπους του Σωματείου των Σωφρονιστικών Υπαλλήλων και ξεναγήθηκε στους χώρους του Σωφρονιστικού Καταστήματος. Δεν επετράπη η επίσκεψη στους χώρους διαμονής των κρατουμένων, καθότι γι αυτό πρέπει να υπάρξει έγκριση από το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης ετέθησαν όλα τα φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν τη Διεύθυνση και τους εργαζομένους, όπως επίσης συζητήθηκε λεπτομερέστατα η ποιότητα κράτησης και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κρατούμενοι στα κελιά τους. Συγκεκριμένα:


1. Το σωφρονιστικό Ίδρυμα του Αγίου Στεφάνου σύμφωνα με το σχεδιασμό του και προκειμένου να προσφέρει αξιοπρεπή διαβίωση θα έπρεπε να φιλοξενεί 350 άτομα. Σήμερα φιλοξενεί 800, δηλαδή υπερδιπλάσιους από τους προβλεπόμενους.
2. Οι εργαζόμενοι είναι 120, ενώ το οργανόγραμμα της Φυλακής προβλέπει 150 και από αυτούς που εργάζονται, ένα σημαντικό ποσοστό είναι αποσπασμένο σε άλλες υπηρεσίες της φυλακής πχ οδηγοί, νοσηλευτές, καθαριστές κ.α..
3. Για την Κλειστή Φυλακή προβλέπονται 2 παθολόγοι και 2 ψυχίατροι σύμφωνα με τα λεγόμενα της Διεύθυνσης, ενώ οι ανάγκες του Ιδρύματος «καλύπτονται» μόλις από έναν παθολόγο! Παρουσιάζεται παντελής έλλειψη ψυχιατρικής στήριξης. Το ίδιο συμβαίνει και στην κοινωνική υπηρεσία των Φυλακών που λειτουργεί με το μισό από το προβλεπόμενο προσωπικό.
4. Το πεπαλαιωμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού με 3.000.000 χλμ θέτει σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα των μεταφερόμενων σωφρονιστικών υπαλλήλων και δημιουργεί κινδύνους πρόκλησης τροχαίου ατυχήματος.
5. Η μεγάλη ανασφάλεια που υπάρχει σχετικά με την ύδρευση των φυλακών, επειδή υδροδοτείται από την ΕΤΒΑ, η οποία δεν υποχρεούται να υδροδοτεί τις Φυλακές. Διοίκηση και εργαζόμενοι, ζήτησαν από το Κλιμάκιο, τη στήριξή του για την εξασφάλιση χρηματοδότησης σχετικά με τη διάνοιξη γεώτρησης προκειμένου απρόσκοπτα να υδροδοτούνται οι φυλακές, έως ότου ολοκληρωθεί το Φράγμα Πείρου-Παραπείρου, το οποίο ως γνωστόν καρκινοβατεί.
6. Η ανάγκη επαναπροώθησης των αλλοδαπών κρατουμένων στις χώρες καταγωγής τους προκειμένου να υπάρξει αποσυμφόρηση του Ιδρύματος αφού τα 2/3 των κρατουμένων είναι αλλοδαποί .
7. Η μέριμνα για τη δημιουργία ταμείου απόρων κρατουμένων που σήμερα καλύπτεται μερικώς από εθελοντές και από την Εκκλησία.

Το Κλιμάκιο δεσμεύτηκε πως θα παρακολουθεί στενά τα ζητήματα, και θα επανέλθει σύντομα με νέα του επίσκεψη στο σωφρονιστικό ίδρυμα εξασφαλίζοντας την άδεια του Υπουργείου Δικαιοσύνης και για τους χώρους κράτησης, προκειμένου να υπάρξει πλήρης εικόνα και άποψη για τη διαβίωση των κρατουμένων.

Είναι απορίας άξιο πως κάποιοι επιμένουν να στρουθοκαμηλίζουν, να κρίνουν, να επικρίνουν, να "βλέπουν" "παιχνίδια εξουσίας" και να φαντάζονται σενάρια επιστημονικής φαντασίας, πιθανόν, μην έχοντας καν προσωπική πραγματική και επιτόπια εικόνα της κατάστασης που επικρατεί!

Ακόμη κι αν ευσταθούν τέτοια σενάρια, ακόμη κι αν παίζονται τέτοια παιχνίδια, η ποιότητα των συνθηκών κράτησης και εργασίας στους συγκεκριμένους χώρους, δεν μπορεί ν' αποτελεί αντικείμενο δημοσιογραφικής ή πολιτικής εκμετάλλευσης. Ακόμη περισσότερο; Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος δημιουργίας εντυπώσεων αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι ζούμε σε μία κοινωνία που δεν έχει ξεχάσει τελείως και για πάντα έννοιες όπως ο ανθρωπισμός ή ο πολιτισμός!

Νομίζω, πως αντί να τηλεφωνούν από εδώ και από κεί για να "πληροφορηθούν", το καλλίτερο θα ήταν να κινητοποιηθούν και να προγραμματίσουν μία επίσκεψη στους χώρους στους οποίους αναφερόμαστε, όπως πράττουν - προς τιμήν τους - οι πολιτικοί και οι λοιποί φορείς της περιοχής μας...

Σήμερα που έχουν απεργία, θα ήταν μια καλή ευκαιρία... φαντάζομαι, όμως, πως έχουν πιο σημαντικά πράγματα για ν'ασχοληθούν...

update #1, 28/10/08: Το προσκλητήριο των νεκρών κρατουμένων (πηγή: GREEK RIDER)

Για να καταλάβει κανείς πόσο υποκριτική είναι η κοινωνία μας δεν χρειάζεται να ψάξει ιδιαίτερα ή να διαβάσει βαριά φιλοσοφία. Αρκεί να κοιτάξει το τι γίνεται μέσα στις φυλακές. Οι "άνθρωποι" που δείχνουν ανοχή σε αυτό το έγκλημα των απάνθρωπων συνθηκών κράτησης είναι πραγματικά.... φιλελεύθεροι....όνομα και πράγμα. Διαβάστε την συνέχεια εδώ:

Turkmen Gas Riches Revive Pipe Dreams

By Bruce Pannier

turkmenistan The announcement this week that Turkmen gas riches may exceed the West's wildest dreams is likely to focus attention back on pipeline projects that bypass Russia in pumping Caspian energy supplies to European markets.

White Stream, a pipeline first proposed by Ukrainian officials in 2005, is just one such project that looks set to come under the spotlight following a Western audit of a key gas field in Turkmenistan, which showed that the Central Asian country has enough reserves to become a "world-class" gas supplier. White Stream and proposed projects such as the trans-Caspian and Nabucco pipelines are aimed at enhancing Western energy independence by transporting Caspian gas supplies to Europe while skirting Russia.

"The interest and attention toward Turkmenistan will rise and we must expect even more heated competition for Turkmen gas," says Federico Bordonaro, a Rome-based energy analyst. "We will see how the European Union and United States are able to quickly react in such a way that the trans-Caspian, Nabucco, and White Stream pipelines will be more realistic."

But real work has yet to begin on any of those projects, which for now remain no more than pipe dreams. Indeed, the Caspian region still only has one route for energy exports that bypasses Russia: the relatively modest Baku-Tbilisi-Erzurum (BTE) pipeline.

White Stream aims to change that. Formerly known as the Georgia-Ukraine-European Union pipeline, White Stream would run 2,000 meters under the Black Sea, its preferred route going from Georgia to Ukraine's Crimean coast and on to Europe. Plans call for building in three phases with an eventual output of 32 billion cubic meters (bcm) annually.

With Europe's thirst for energy supplies expected to double over the next two decades, the need for such a project is increasingly obvious, says Giorgi Vashakmadze, White Stream's corporate development chief.

According to the results of a British company's survey on October 13, one Turkmen field, Yolotan-Osman, appears to have enough gas to become the world's fourth- or fifth-largest gas reserve. But to tap into it and other Turkmen resources, Vashakmadze says it will take a much more determined show of Western political will to persuade Caspian countries -- already wooed by markets in Russia, China, and Iran -- to back projects like White Stream.

"We have enormous riches in the Caspian,” Vashakmadze told RFE/RL before the gas audit results were announced. "We have a huge demand in Europe, and the issue is why it's not linked yet and why supplies from the Caspian to Europe have not been achieved at a level which would correspond to supply and demand."

Russian Influence
The obvious answer is Russia. The Caspian power for more than 100 years, Russia had a monopoly over the region's gas exports to Europe until the BTE’s completion in late 2006. And now, through its gas giant Gazprom, Moscow is backing South Stream, a pipeline that would pump Caspian gas via Russia to Italy.

Because of Russia's influence over former Soviet republics like Turkmenistan, many analysts see South Stream as the pipeline most likely to be built, even if Gazprom recently delayed its planned launch by two years to 2015. Vashakmadze acknowledges that both White Stream and Nabucco, which he calls complimentary projects, face major hurdles. "Russia does not seem to be irritated by [Caspian gas] deals related to China or maybe even with Pakistan or India [TAPI], but it shows a negative attitude toward deals going to Europe," he says.

Gazprom is currently seeking to increase the amounts of gas it buys from both Kazakhstan and Turkmenistan, eastern Caspian states with which it has long-term supply contracts. Those two countries have shown interest in alternative export routes but have only committed to the Russian one.

To win them over, Vashakmadze says Caspian countries will need to see concrete European interest for much larger amounts of gas and the possibility of unhindered and sufficiently low-risk transportation.

"These countries need to decide if they can afford to contradict what they understand is Russia's desire -- and would they do this for very small volumes -- for peanuts?" Vashakmadze says. "Is it worthwhile to irritate a neighbor and partner for something that really does not bring much benefit? Only in cases where countries can see that potential exports to Europe are sufficiently high, capable of providing a significant part of their future revenues, will they decide to go this way -- otherwise it is not worthwhile for them."
The EU currently sees the Nabucco project as a top priority. This month, however, the EU is considering according the same priority status to White Stream.

That would create an important multiplier effect. "This effect goes far beyond the simple result of establishing bigger combined potential capacity,"  Vashakmadze says. "A more important result is the dramatic reduction of perceived transportation risks, so important for governments in [the Caspian region] and potential upstream investors."

Planning For Conflict
Risk has risen, however, in the wake of the August war between Russia and Georgia. Some analysts, for example, have suggested that Ukraine's Crimea, the headquarters for Russia's Black Sea Fleet, could in the future become the object of a conflict between Moscow and Kyiv. French Foreign Minister Bernard Kouchner has called Crimea a possible "future South Ossetia," referring to the Georgian breakaway region that Russia says it defended against Georgian aggression.

An alternative, or possibly additional, route for White Stream includes a pipeline to Romania -- either directly from Georgia or from Crimea. White Stream would also make use of already-developed pipeline technology used in Blue Stream, a Russian pipeline to Turkey.

Vashakmadze says that while Russia has shown its willingness to influence the Caucasus, the conflict’s outcome may help push forward Nabucco and White Stream. He says an EU resolution passed on September 1 "cites very loudly the need to develop the alternative supply routes. This probably makes the countries in the Caspian much more confident.... Probably much more needs to be done, but this is the way for us to succeed."

Vashakmadze won't name the project's partners, but says they are "more than 10." He also says White Stream is in constant consultation with shippers and distributors and "all relevant parties who might have gas or might want to transport gas."

Initially published at RFE/RL

Copyright (c) 2008. RFE/RL, Inc. Reprinted with the permission of Radio Free Europe/Radio Liberty, 1201 Connecticut Ave., N.W. Washington DC 20036.

διαβάστε επίσης στην Πολιτική Προσέγγιση: Κεντρική Ασία , nCa: Massive Gas Reserves: Dangers Ahead for Turkmenistan

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

Τα νέα μη-μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε.

un logo Η Τουρκία, η Αυστρία, η Ουγκάντα, το Μεξικό και η Ιαπωνία αναδείχθηκαν κατά την χθεσινή μυστική ψηφοφορία που διεξήχθη στην έδρα των Η.Ε. ως τα νέα μη-μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού. Διαβάστε περισσότερα εδώ:

Περισσότερα εδώ: 5 nations elected new members of UN Security Council, UN Security Council elects new non-permanent members

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Η Κεντρική Ασία στο επίκεντρου του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού (ανανεωμένο)

ca Πολλές φορές, έχω αναφερθεί μέσα από τις σελίδες της Πολιτικής Προσέγγισης στον πλούτο και την σημασία της Κεντρικής Ασίας, κυρίως στα ζητήματα της ενέργειας και των φυσικών πόρων που την κάνουν ελκυστική και συγχρόνως αναγκαία, όχι μόνον για τον ευρύτερο ασιατικό χώρο αλλά και για την Ευρώπη και ιδιαίτερα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ελκυστική και αναγκαία τόσο, που να δικαιολογείται ο "αγώνας δρόμου" μεγάλων και μικρών δυνάμεων, στην απολαβή μέρους της "ενεργειακής πίτας" μέσω διπλωματικών, πολιτισμικών, οικονομικών, εκπαιδευτικών και άλλων πρωτοβουλιών...

Ούτε λίγο ούτε πολύ, μοιάζει με εκείνη την πολυπόθητη παρθένα(;) νύφη που δέχεται στο σαλόνι της κάθε λογής μνηστήρα, έτοιμη να δοθεί σ' εκείνον που θα προσφέρει τα πιο πολλά... "δώρα".

Στο blog της Foreign Policy Association,  αναρτήθηκε χθες ένα άρθρο αναφορικά με τον ανταγωνισμό συμφερόντων που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία στον χώρο της Κεντρικής Ασίας. Άρθρο που ουσιαστικά δεν παρουσιάζει λεπτομέρειες και πτυχές αυτού του ανταγωνισμού, ούτε και δημοσιεύει στοιχεία της εφαρμοζόμενης διπλωματίας από τις δύο χώρες, όπως θα περίμενε κανείς.  Αντίθετα, προσπαθεί να παρακινήσει σε διάλογο, επισημαίνοντας μία πραγματικότητα που περνά απαρατήρητη από το ευρύ κοινό.

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντάς το, ήταν μία από τις πρώτες αναρτήσεις του δικού μου ιστολογίου με τίτλο: Η Τουρκική ηγεμονία: Μήπως βρισκόμαστε λίγο πριν την αναβιώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;, γεγονός που ήρθε να επιβεβαιώσει την τότε σκέψη μου αναφορικά με την τουρκική εξωτερική πολιτική και την εφαρμογή της στις χώρες της Κεντρικής Ασίας.

Μεταξύ άλλων, έγραφα τότε:

... Η φράση «ένα κράτος – ένα έθνος» που στήριξε για ογδόντα χρόνια τώρα, τα όνειρα και τις ελπίδες του τουρκισμού, δεν ανταποκρίνεται πλέον στην πραγματικότητα και φαίνεται, η τουρκική κοινωνία το αντιλαμβάνεται καθώς όλο και περισσότερο μορφώνεται, ταξιδεύει, εργάζεται και απεγκλωβίζεται από την απομόνωση (κάθε είδους) που οι ηγεσίες της την είχαν θέσει. Καταλαβαίνει πως μερίδα αυτής της ηγεσίας ακόμη και σήμερα, αποτελεί το ουσιαστικό εμπόδιο για την αποδοχή της στην Ε.Ε ισότιμα.

Η επιλογή του εκδημοκρατισμού και της φιλελευθεροποίησης της Τουρκίας, αποφασίστηκε και τέθηκε σε εφαρμογή – κατά την ταπεινή μου άποψη – πριν από δέκα περίπου χρόνια. Πολλά συνέβησαν από τότε, μέχρι σήμερα. Βήματα προς τα μπρος και κάποτε, βήματα προς τα πίσω.

Ο ευρωπαϊκός δρόμος της Τουρκίας – πολιτικά – περνάει από την Ελλάδα. Ο οικονομικός της, όμως, δρόμος μπορεί να ακολουθήσει άλλες διαδρομές, μέσω της ενδυνάμωσης του τουρκογενούς στοιχείου κυρίως στον χώρο της Κεντρικής Ασίας, κάτω από την ομπρέλα της Τουρκικής Δημοκρατίας η οποία είναι η μόνη τουρκική χώρα που μπορεί – λόγω ιστορικών, εθνικών, γλωσσικών, πολιτισμικών δεσμών και οικονομικών δυνατοτήτων – να ηγηθεί κοινωνικοπολιτικά, να διαχειριστεί και να εκμεταλλευτεί τους φυσικούς πόρους μιας τεράστιας σε έκταση περιοχής, που οριοθετείται από τις ανατολικές ακτές του Αιγαίου μέχρι το Τατζικιστάν και την επαρχία Xinjiang της Κίνας, δηλαδή το Κινεζικό Τουρκεστάν...

Πράγματι, η περίπτωση της Τουρκίας έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και βασίζεται σε ισχυρούς ιστορικούς, θρησκευτικούς, γλωσσικούς, πολιτισμικούς και εθνολογικούς δεσμούς με τους λαούς και τις χώρες της περιοχής, πράγμα που διευκολύνει αφάνταστα την διείσδυσή της στις εκεί τοπικές κοινωνίες και αυξάνει την οικονομική και πολιτική επιρροή της μέρα με τη μέρα. Η Τουρκία είναι σε θέση να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην περιοχή, και θα το πράξει!

Έπειτα και από την πρόσφατη ανάφλεξη του Καυκάσου που, ως αποτέλεσμα είχε τον κλυδωνισμό των σχέσεων Ρωσσίας-Ε.Ε., η Τουρκία αποκτά ένα επιπλέον και πιο σταθερό "πάτημα" στην διαπραγμάτευσή της με την Ε.Ε., και επαναφέρει στο τραπέζι σχέδια για την κατασκευή αγωγού που θα παρακάμπτει την Ρωσία και θα μεταφέρει φυσικό αέριο από το Τουρκμενιστάν στην Τουρκία και από εκεί προς την Ευρώπη και την Ε.Ε., γεγονός που αν συμβεί (πράγμα απίθανο προς το παρόν λόγω αμερικανικών ενστάσεων), θα υποβοηθήσει και θα εντείνει τις πιέσεις της στο άμεσο μέλλον για αποδοχή της στους κόλπους της Ένωσης.

Εκεί ακριβώς στοχεύει η τουρκική εξωτερική πολιτική: Στην αποκλειστική (αν είναι δυνατόν) εκμετάλλευση και διαχείριση του φυσικού πλούτου της Κεντρικής Ασίας από αμιγώς τουρκογενείς παράγοντες - κυρίως όμως από τουρκικούς, που αναμένεται να αποφέρει κέρδη στην Τουρκία τέτοια που να της επιτρέπουν να συνομιλεί και να συν-εργάζεται με την Ευρώπη ως ισχυρός ενεργειακός παράγοντας αποδεσμευμένος από την "ελληνική τροχοπέδη".

Η περίπτωση της χώρας μας, είναι λίγο διαφορετική. Με δεδομένη την μέχρι τώρα ελιτίστικη αντιμετώπιση του διπλωματικού μας έργου και την απαράδεκτη επιλεκτική εφαρμογή της εξωτερικής μας πολιτικής που συνήθως υστερεί σε ποιότητα και περιεχόμενο, σιγά-σιγά  αρχίζει να γίνεται κατανοητό ότι δεν μπορούμε να περιορίζουμε την χώρα μας και τα συμφέροντά της - και κατά συνέπεια τα συμφέροντα των ελλήνων πολιτών, μονάχα εκεί που δικαιολογείται το... glamour και η επίδειξη.

Η Ντόρα Μπακογιάννη φαίνεται να κινείται προς την σωστή κατεύθυνση, δεν γνωρίζω όμως κατά πόσο θα απολαύσουμε σύντομα αποτέλεσματα καθώς, τέτοιου είδους στοχεύσεις απαιτούν έμπειρο και ειδικευμένο (όχι απαραίτητα διπλωματικό) προσωπικό, απαιτούν συνέπεια, απαιτούν σοβαρότητα και ευελιξία, απαιτούν συνεχείς και μακρόχρονες προσπάθειες και χρήζουν δεσμών εμπιστοσύνης που δεν μπορούν να μετρηθούν με δυο-τρεις εκδηλώσεις, ευχολόγια και ανάλογου είδους πρακτικές...

Το σίγουρο είναι ότι όλοι έχουμε να κερδίσουμε από αυτήν την υπόθεση. Το ζήτημα όμως είναι ότι και σε αυτήν την περίπτωση, εκεί που οι τούρκοι επιδεικνύουν περισσή κινητικότητα και εξυπνάδα, εμείς αποδεικνυόμαστε... "βλάκες"! Επιτέλους. Κάποια στιγμή θα πρέπει αυτή η κατάσταση να αλλάξει... και ο χώρος της Κεντρικής Ασίας μπορεί ν' αποτελέσει πεδίον δόξης λαμπρό!