Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

Χαμένοι στην ... "μετάφραση";

Στο φύλλο της 24η Απριλίου 2008 της εφημερίδας "ΤΑ ΝΕΑ", δημοσιεύθηκε ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ, των Μίνα Μουστάκα και Θόδωρου Νικολάου, αναφορικά με την κατάσταση που επικρατεί στην γυναικεία πτέρυγα των φυλακών του Κορυδαλλού. Αν τα γραφόμενα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τότε η "παλιανθρωπιά" μας δεν είναι μόνο πολιτικό πρόβλημα, αλλά κυρίως ηθικό!

Ίσως, να μην ήταν χρήσιμο να μεταφέρω την εικόνα που έχει η κοινωνία για την Νομοθετική και Δικαστική μας εξουσία, οι οποίες χαρακτηρίζονται συνήθως ως δυσκίνητες, ανάλγητες, και σε πολλές περιπτώσεις μεροληπτικές, αν όχι καταχρηστικές ("ΈΘΝΟΣ" / 29-2-08). Αν όμως, ασχοληθούμε – όπως οφείλουμε – στο ελάχιστο με την λειτουργία τους, θα δούμε με "έκπληξη" ότι υπάρχουν κενά τα οποία – δυστυχώς – θα πρέπει να καλύψουμε εμείς, οι πολίτες!

Στο θέμα του σωφρονισμού:

Η Πολιτεία, προτίθεται να μην τιμωρεί επιτέλους, αλλά να σωφρονίζει;

Η Πολιτεία, προτίθεται να προχωρήσει στην εκ βάθρων αναμόρφωση του σωφρονιστικού μας συστήματος;

Η Πολιτεία, προτίθεται να καταργήσει χουντικούς και βασιλικούς νόμους, που τελούν έως και σήμερα σε ισχύ και σκοπό είχαν την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, την εκμετάλλευση και τον περιορισμό των Συνταγματικών ελευθεριών των πολιτών;

Η Πολιτεία, προτίθεται να "κατηγοριοποιήσει" τους υπόδικους και κατάδικους με ποιοτικά
χαρακτηριστικά;

Η Πολιτεία, προτίθεται ν’ ασχοληθεί σοβαρά με τα προβλήματα των πολιτών, έστω κι αν αυτοί τελούν υπό περιορισμό;

Η Πολιτεία, προτίθεται να χρησιμοποιήσει εναλλακτικές μεθόδους σωφρονισμού, όπως ο κατ’ οίκον περιορισμός, για ειδικές κατηγορίες υπόδικων ή κατάδικων, όπως οι ανήλικοι και οι περιπτώσεις χρεών προς το δημόσιο ή ιδιώτες (στην περίπτωση αυτή, δεν έχει καταργηθεί ακόμη τίποτε);

Η Πολιτεία, προτίθεται να συνδράμει ή να προκαλέσει επιτέλους την αποσυμφόρηση των φυλακών (δήθεν σωφρονιστικών καταστημάτων) έτσι, ώστε να δημιουργηθούν ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης για τους κρατούμενους;

Η Πολιτεία, προτίθεται να καταστήσει την απονομή δικαιοσύνης πιο ευέλικτη και πιο αποτελεσματική;

Σημείωση: Η συγγραφή του κειμένου έγινε για λογαριασμό του www.wikipolitics.gr και δεν δημοσιεύθηκε λόγω του "αισθήματος"... περί δικαίου που επιβάλλει τον στρουθοκαμηλισμό στους διαχειριστές του. Τους αποδίδουμε τα εύσημα που τους αναλογούν και τους προτρέπουμε να ασχοληθούν και με "επικίνδυνα" ζητήματα... Όχι μόνον με "πιασάρικα" και ευκολοχώνευτα θέματα που τελικά, δεν επιφέρουν καμία ποιοτική μεταβολή και δεν βελτιώνουν την πολιτική, την κοινωνική και την προσωπική ζωή των πολιτών.

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2008

Καλό Πάσχα για όλους!


Εύχομαι η Ανάσταση του Κυρίου,
να φέρει σε όλους μας κάθε ευκαιρία... κάθε δικαιολογία
για ψυχική και πνευματική ανάταση!
Εύχομαι, αυτή τη φορά,
ο "καλός μας εαυτός" και οι καλές μας προθέσεις,
να μην εξαφανιστούν την Κυριακή...
Εύχομαι,
οι ελπίδες και τα όνειρα που πολλοί συνάνθρωποι μας
έχουν για ένα καλλίτερο αύριο,
μέσα στην απελπισία και τον φόβο τους
να μην διαψευστούν από την δική μας αδιαφορία ή
από την "ειλικρινή μεγαλοψυχία" μας...
Εύχομαι υγεία,
ευτυχία και χαρά σε όλους!
... Ό,τι επιθυμεί ο καθένας!

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2008

21η Απριλίου 2008, 10:31 πμ

papadop1Συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια, στις επετείους συγκεκριμένων αξιομνημόνευτων γεγονότων - σαν την χούντα των αλητήριων συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου του 1967 - να αναφερόμαστε σε αυτά, στους πρωταγωνιστές τους, σε έννοιες και συμβολισμούς, με τρόπο που μάλλον ικανοποιεί το ψευτοκουλτουριάρικο πάθος μας μονάχα και δεν εκπέμπει κάποιο μήνυμα ιδιαίτερο και σημαντικό, τουλάχιστον, όχι με τον τρόπο που συνέβαινε την δεκαετία του ‘80 ή στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν οι μνήμες ήταν ακόμη νωπές. Για το «ξεθώριασμα» αυτό, της συλλογικής μνήμης, δεν νομίζω ότι θα πρέπει να βρούμε την αιτία κάπου αλλού, πέραν της καθημερινότητάς μας, η οποία - όπως έχει διαμορφωθεί - δεν μας επιτρέπει σε μεγάλο βαθμό να ασχολούμαστε με πράγματα και ζητήματα, τα οποία θα ήταν ωφέλιμα και χρήσιμα τόσο στην προσωπική, όσο και την κοινωνική μας ζωή.

Παλαιότερα, στην ανάμνηση αυτής της μελανής περιόδου στην Ιστορία του ελληνισμού, έγραφα για τις θυσίες των ελλήνων και για τα οράματα, τα ιδανικά και τις ελπίδες που μας άφησαν, ως παρακαταθήκη, με σκοπό να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη… Σήμερα, θα προσπαθήσω μία διαφορετική προσέγγιση.

Η χούντα των συνταγματαρχών, η δήθεν «επανάστασή» τους και η επταετία που ακολούθησε, καταδίκασαν την Ελλάδα και τους έλληνες σε πολιτική / κοινωνική / θεσμική / οικονομική / πολιτισμική σκλαβιά και πέρα από το αίσχος του γεγονότος, δεν αποτελεί παρά μια μικρή χρονική περίοδο της ελληνικής Ιστορίας, κυρίως της πολιτικής Ιστορίας που ως αίτιο είχε 2 πράγματα: α) την αλαζονεία των Ανακτόρων και β) την ανυπαρξία ή ανικανότητα ή δειλία ή το «βόλεμα» των τότε «εθνοπατέρων» μας, οι οποίοι, ασφαλείς μέσα στο χρυσό τους κλουβί, δεν μπορούσαν (δεν ήθελαν ίσως;) να αντιληφθούν τις ανάγκες των πολιτών, ούτε και τους λάμβαναν σοβαρά υπόψη, όταν εκείνοι, οι απλοί πολίτες, φώναζαν και παρακαλούσαν για λίγη περισσότερη ελευθερία - παιδεία - ασφάλεια - εργασία και δίκαιη ανταπόδοση του μόχθου τους.

Δεν είναι τυχαίες οι εκατοντάδες χιλιάδες των μεταναστών, που εγκατέλειψαν την Ελλάδα, την πατρίδα τους, λόγω πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ανέχειας!

Χρειάστηκε «ένα ακόμη ξημέρωμα», το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου του 1967, για να αναλογιστούν όλοι τις ευθύνες τους, όταν τα όπλα παρέδιδαν στην πυρά, κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και έπειτα; Έπειτα τι απέμεινε;

@

Χωρίς διάθεση για κανενός είδους μομφή και διατύπωση αορίστων αφορισμών, θα πρέπει επιτέλους να παραδεχθούμε με ειλικρίνεια ότι ουδέποτε η χώρα μας δεν δοκίμασε… δεν γεύτηκε την πραγματική έννοια της δημοκρατίας! Κάποτε, οι «ηγέτες» μας χρησιμοποιούσαν συνθήματα. «Λέξεις-κλειδιά» για τον αυτοπροσδιορισμό της καταχρηστικής τους εξουσίας τους, εν ονόματι του ελληνικού έθνους. Και σήμερα τα χρησιμοποιούν. Τότε ήταν η «επανάσταση», αργότερα η «αλλαγή», μετά η «κάθαρση», έπειτα ο «εκσυγχρονισμός» και τώρα τελευταία, η «μεταρρύθμιση». Η δημοκρατία όμως, δεν χρειάζεται ταμπέλες ούτε… «αυτοπροσδιορισμούς».

Όπως αναφέρει και ο Γιώργος Οικονόμου στα σχόλιά του στο «Εγχειρίδιο Προεκλογικής Εκστρατείας» του Κουίντου Κικέρωνα: … «Έτσι λοιπόν, στο Commentariolum αναγνωρίζουμε την ουσία της Ρωμαϊκής Republica - που κακώς μεταφράζεται «δημοκρατία». Το ρωμαϊκό πολίτευμα ουδέποτε υπήρξε δημοκρατία, παρέμεινε από την αρχή ω το τέλος ολιγαρχία. Σ’ αυτή τη Ρωμαϊκή Ολιγαρχία πρέπει να αναζητηθούν επίσης οι ρίζες και οι θεσμοί των νεώτερων κοινοβουλευτικών δυτικών συστημάτων. Όχι όπως γίνεται από πολλούς, ψευδεπίγραφα και εσφαλμένα, στην αρχαία άμεση αθηναϊκή δημοκρατία».

Ανασυνθέτοντας το παζλ, ψάχνοντας να αιτιολογήσουμε και να προσδιορίσουμε το σήμερα - γιατί αυτό μας ενδιαφέρει, η κεκαλυμμένη δημοκρατικά ολιγαρχική μας διακυβέρνηση - από σύστασης του ελληνικού κράτους, θα βρει τις απαρχές της τόσο στην Ρωμαϊκή κατοχή, όσο και στην Βυζαντινή αυτοκρατορία και την Οθωμανική κυριαρχία αργότερα.

Με δεδομένη την «βολικότητα» που προσέφεραν αυτές οι απολυταρχικές μορφές διακυβέρνησης, σε ευνοούμενους, σε καιροσκόπους και κάθε είδους «σωτήρα», το ελληνικό κράτος δεν θα μπορούσε ν’ ακολουθήσει άλλη διαδρομή πέρα από εκείνην της «πεπατημένης». Αυτό βόλευε… αυτό βολεύει και… κατά την άποψή μου, δεν πρέπει να μας κακοφαίνεται καθόλου καθώς, εμείς οι ίδιοι στηρίζουμε αυτή τη μορφή διαχείρισης της εξουσίας και της καθημερινότητας. Εμείς οι ίδιοι - αν και δεν το προκαλέσαμε - βοηθήσαμε στον ξεπεσμό των εξουσιών και των θεσμών.

@

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή; Πότε εμείς οι έλληνες μπορούσαμε να εκφράζουμε πραγματικά ελεύθερα την άποψή μας; Πότε εμείς οι έλληνες μπορούσαμε πραγματικά να είμαστε μέτοχοι και συνυπεύθυνοι της διακυβέρνησης του τόπου μας; Πότε εμείς οι έλληνες νοιώσαμε σιγουριά και ασφάλεια; Πότε εμείς οι έλληνες είχαμε πραγματικά όλα τα μέσα στην διάθεσή μας για να προοδεύσουμε; Θα με ρωτήσει κάποιος: «μα καλά, τίποτε σωστό δεν έχει γίνει σ’ αυτόν τον τόπο;» «Ασφαλώς» και θα του απαντούσα! Τόσα καλά ώστε να δικαιολογούνται όλα τα κακώς κείμενα, η αδιαφάνεια, η κερδοσκοπία, η κατάχρηση, η αυθαιρεσία και το βόλεμα των ολίγων εις βάρος των πολλών δίχως ποτέ να φταίει κανείς!

Πέρασαν 41 χρόνια από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 και 34 χρόνια από την αποκατάσταση της νομιμότητας. Τι επιτύχαμε από τότε έως σήμερα; Ας απαριθμήσουμε τις επιτυχίες μας. Διώξαμε την βασιλεία. Τιμωρήσαμε ορισμένους εκ των υπαιτίων του πραξικοπήματος. Δώσαμε νέα πνοή στον ελληνισμό παράλληλα όμως, τοποθετήσαμε τους έλληνες πολίτες σε πράσινα, μπλε και κόκκινα καφενεία και ήμασταν υπερήφανοι γι’ αυτό. Λίγο αργότερα, ανακαλύψαμε τα «λαοφιλή θεάματα» όπως το Ειδικό Δικαστήριο και τις δημοσκοπήσεις!

Έπειτα, και αφού εντοπίσαμε ορισμένα από τα «λάθη» μας, επιθυμήσαμε να τα διορθώσουμε και ανακαλύψαμε τον «εκσυγχρονισμό»… της καθημερινότητάς μας, των θεσμών και του τρόπου διακυβέρνησης, ενώ αναγάγαμε το εύκολο κέρδος και την ανοχή σε ορισμένες «αναπόφευκτες» «παρεκτροπές», ως τις μόνες πραγματικές κοινωνικές μας αξίες. Όμως, και αυτό δεν μας ήταν αρκετό! Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Έτσι φτάσαμε στα έτη της «μεταρρύθμισης»!

«Μεταρρύθμιση» στην παιδεία, «μεταρρύθμιση» στην εργασία, «μεταρρύθμιση» στην ασφάλεια, «μεταρρύθμιση» στην δικαιοσύνη, «μεταρρύθμιση» στον πολιτισμό και τον αθλητισμό, «μεταρρύθμιση» στην ενέργεια, την έρευνα και την τεχνολογία, «μεταρρύθμιση» στην λειτουργία της κρατικής μηχανής, «μεταρρύθμιση» στην διακυβέρνηση, «μεταρρύθμιση» στις επικοινωνίες και τις μετακινήσεις… έστω κι αν που και που (καθημερινά δηλαδή) όλο και κάποιο σκάνδαλο βγαίνει στην επιφάνεια…

Έτσι, με το πέρασμα του χρόνου, όσο και αν τα βάζουμε κάτω (και εφόσον δεν ανήκουμε σε εκείνους τους λίγους τυχερούς), καταλήγουμε ξανά και ξανά στα ίδια συμπεράσματα! Δηλαδή, αν θέλουμε να επιτύχουμε επαγγελματικά, πρέπει να επενδύσουμε (και μάλλον να μεταναστεύσουμε) στο εξωτερικό.

Αν επιθυμούμε πιστοποιημένη επαρκή γνώση και κατάρτιση με αντίκρισμα στην αγορά εργασίας, θα πρέπει να μορφωθούμε σε εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού, καθώς τα δικά μας σχολεία, από εργαστήρια γνώσης που θα έπρεπε να είναι, έχουν καταντήσει πεδία συμφεροντολογικών και κομματικών αντιπαραθέσεων!

Επίσης, θα πρέπει να προσέχουμε τι λέμε, γιατί η Δικαιοσύνη καραδοκεί να μας «καλέσει εις την τάξη», να μας τιμωρήσει(!) και αν παρ’ ελπίδα κάνει λάθος… θα πρέπει να κλείσουμε τα μάτια και να κάνουμε πως δεν είδαμε!

Αν επιθυμούμε στην δύση της ζωής μας να ζήσουμε αξιοπρεπώς, για όσα χρόνια θα μας απομένουν, θα πρέπει τώρα που είμαστε νέοι και παραγωγικοί, να γίνουμε «απατεώνες» και «κερδοσκόποι» στα πρότυπα ορισμένων ούτως, ώστε να μην αντιμετωπίσουμε πρόβλημα, κυρίως οικονομικό, αφού ασφαλιστικό σύστημα… δεν έχουμε! Το πιο σοβαρό απ’ όλα: Οι πολιτικοί μας δεν φέρουν ευθύνη για σκάνδαλα / αδικίες / μεροληψία / αυθαιρεσία / καταχρήσεις της δημόσιας ζωής…

Η πολιτική μας και κοινωνική μας ανεπάρκεια, καταβαραθρώνει κάθε υγιή προσπάθεια ανάκαμψης και επαναπροσδιορισμού του κράτους, όχι ως ρυθμιστή αλλά ως διαχειριστή της καθημερινότητας και τελικά το διαμορφώνει (το κράτος) ως δυνάστη που νέμεται τη δημόσια περιουσία εις βάρος των πολιτών!

Η πολιτική μας ηγεσία, θα έπρεπε πρώτα-πρώτα να αναλάβει τις ευθύνες της και αντί να «βολεύει» τα δικά της παιδιά, εξαγοράζοντας με αυτόν τον τρόπο τις ψήφους τους… αντί να ξεπουλάει την περιουσία του ελληνικού λαού, θα έπρεπε να δημιουργεί και να στηρίζει κάθε φορά και νέες πηγές παραγωγής πλούτου και να θέτει νέες προϋποθέσεις πολιτικού, οικονομικού, κοινωνικού, πολιτισμικού, θεσμικού πλεονάσματος! Θα έπρεπε προ πολλού να έχει θέσει σε εφαρμογή μηχανισμούς αυτοελέγχου και αυτοκάθαρσης.

Θα έπρεπε να δίδει κάθε φορά όλο και περισσότερες ευκαιρίες για την ευόδωση κάθε πρωτοβουλίας και δραστηριότητας των πολιτών μέσα στα πλαίσια μιας ελεύθερης αγοράς που σέβεται τον ανταγωνισμό και προσπαθεί να εξαλείψει τις ανισότητες που δημιουργεί ένα κράτος δυσκίνητο και αναποτελεσματικό, με παρεμβάσεις που αναδεικνύει περισσότερα προβλήματα από εκείνα που επιλύει!

Θα έπρεπε τέλος, να έχει περισσότερη εμπιστοσύνη στον πολίτη, αν επιθυμεί την επιβίωσή του μέσα σ’ ένα δύσκολο και διαρκώς μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον που δεν επιτρέπει το «καλούπωμα» της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Αυτή είναι πραγματική δημοκρατία.

@

Πέρασαν 41 χρόνια από εκείνη την ημέρα για την οποία όλοι οι έλληνες ντρεπόμαστε! Επειδή όμως ήταν η θέληση και το δημιούργημα ορισμένων αρρωστημένων μυαλών, δεν βλέπω τον λόγο για τον οποίο θα έπρεπε - ασυναίσθητα τουλάχιστον - σε όλους εμάς που δεν ζήσαμε την εποχή εκείνη, να μας δημιουργούνται διαφόρων ειδών συναισθήματα. Ας αφήσουμε εκείνη την ημέρα και του υπαίτιους μιας μαύρης εποχής, στην λήθη του παρελθόντος, γιατί μόνον αυτό τους αξίζει. Ας γίνει όμως η 21η Απριλίου - από τότε και κάθε χρόνο, ημέρα συλλογισμού και ας αναλογιζόμαστε κάθε φορά τι έχουμε επιτύχει, που έχουμε αποτύχει και πόσο κοντά βρισκόμαστε στην δημοκρατία…


Διαβάστε επίσης: Η πτώση της Δικτατορίας

Κυριακή, 20 Απριλίου 2008

What's in a name?


Ο Daniel Olsen υπογράφει στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας “The Japan Times” της Ιαπωνίας με τον τίτλο “what’s in a name?”, ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, αναφορικά με το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων και επισημαίνει κάποια ιστορικά στοιχεία, χρήσιμα στην παρουσίαση του θέματος.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά:

Το άρθρο της 9ης Απριλίου με τίτλο “NATO meeting sends dangerous signals”, παρουσιάζει την Ελλάδα ως επιτιθέμενο και την πΓΔΜ ως θύμα. Σύμφωνα με τον συντάκτη του άρθρου, το προσωρινό όνομα της πΓΔΜ δεν επιλέχτηκε από την Ελλάδα αλλά, ήταν μέρος μιας ενδιάμεσης συμφωνίας έπειτα από πρόταση άλλων μερών έτσι, ώστε τα Σκόπια να ενταχθούν στα Ηνωμένα Έθνη ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, οπότε και δημιουργήθηκε το πρόβλημα, η Ελλάδα δεν θέλει τον όρο «Μακεδονία» στην επίσημη ονομασία του κράτους των Σκοπίων. Όμως, έχει συμβιβαστεί και έχει συμφωνήσει με τον όρο “πΓΔΜ”, και επιθυμεί έναν γεωγραφικό προσδιορισμό όπως “Άνω Μακεδονία”, για παράδειγμα, στην τελική διευθέτηση του θέματος. Από την άλλη μεριά, ποια ήταν η θέση της ΠΓΔΜ μέχρι σήμερα; Απέρριψε όλες τις προτάσεις που παρουσιάστηκαν από τον διαμεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών Matthew Nimitz, επιμένοντας αδιάλλακτα στο όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας”…
διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο εδώ…

Σημείωση: Η συντακτική ομάδα της Ιαπωνικής εφημερίδας, προσθέτει στο τέλος του άρθρου μια υποσημείωση, ότι οι απόψεις του αρθρογράφου δεν απηχούν τις απόψεις και τις πολιτικές της εφημερίδας. Μία τέτοια υποσημείωση όμως, δεν υπάρχει και στο άρθρο του πρώην Υπουργού Εξωτερικών της Δανίας Uffe Ellemann-Jensen, “NATO meeting sends dangerous signals”. Να υποθέσουμε ότι η συντακτική ομάδα της εφημερίδας, έχει ήδη αποφασίσει ποια θα είναι η ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων;

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008

Περί Δικαιοσύνης ο λόγος


Πολύ ωραία! Μόλις στην προηγούμενη ανάρτησή μου, αναφέρθηκα στα ποιοτικά χαρακτηριστικά στην απονομή δικαιοσύνης από την Σαουδική Αραβία, με αφορμή ένα ακόμη μεμονωμένο περιστατικό θανατικής καταδίκης, δίχως ουσία και νόημα.

Δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι που άγγιξα τις εθνικές ευαισθησίες ενός συγκεκριμένου λαού (κρίνοντας απ’ ορισμένα e-mail που έλαβα) ή αν θα έπρεπε να αισθάνομαι ενοχές που, ως μέλος αυτής της «πολυτραγουδισμένης» διεθνούς κοινότητας δεν έχω πράξει αρκετά έτσι, ώστε να καταπολεμηθεί ο «θεσμός» των «δύο μέτρων & δύο σταθμών» στην εφαρμογή του διεθνούς δικαίου. Και αναφέρομαι σε αυτή μου την σκέψη διότι, αν ένα διεθνές προσυμφωνημένο και κοινά αποδεκτό σύνολο κανόνων και αξιών μπορεί να είναι αξιόπιστο, δίκαιο και αποτελεσματικό και σε θέση να επηρεάζει την βούληση και την θέληση του κάθε λαού αδιάφορα από την πολιτισμική του αφετηρία – όταν αυτός παρεκτρέπεται, τότε και η κάθε κατά τόπο απονομή δίκαιης δικαιοσύνης, θα έχει μία κάποια έννοια.

Ίσως στην περίπτωση της Σαουδικής Αραβίας να έπρεπε να ήμουν λίγο πιο ευγενικός στην διατύπωση της άποψής μου. Στο κάτω-κάτω, δεν αναφερόμουν στην δική μου χώρα, ούτε στο «αίσθημα περί δικαίου» των ελλήνων και της Ελλάδος. Και στην περίπτωση αυτή, τίθεται το ερώτημα: Θα πρέπει να επιδείξω ευγένεια ή περισσότερη αυστηρότητα;

Αν σε κάτι θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στις κρίσεις και τις επικρίσεις μας, αυτό είναι η ίδια η Δικαιοσύνη, αν επιθυμούμε η αξιοσύνη της να διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα, «ανέγγιχτη», αμερόληπτη και αποτελεσματική.

Κατά καιρούς – περισσότερο τα τελευταία χρόνια – πολλά έχουν ακουστεί και ακούγονται για χειραγώγηση της Δικαιοσύνης από την Εκτελεστική εξουσία… για σκοτεινούς διαδρόμους… για συναλλαγές πίσω από κουρτίνες… για καταχρήσεις… για σεξουαλικά σκάνδαλα, με οικονομικές προεκτάσεις… για ταξικές διακρίσεις, άνιση μεταχείριση και ρατσιστικούς διαχωρισμούς από τους ίδιους τους λειτουργούς της… και τα λοιπά… και τα λοιπά…

Πολλές αλήθειες και πολλά ψέμματα! Η διαφθορά, συνήθως δεν αποδεικνύεται, όμως, είναι κάτι το οποίο το αισθάνεσαι παντού γύρω σου… Για μένα, δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να γνωρίζεις πως δεν υπάρχει πουθενά τόπος να βρεις το δίκιο σου! Ακόμη χειρότερο… Να γνωρίζεις πως είσαι – ως πολίτης και ως άνθρωπος – τελείως μόνος σου και απροστάτευτος!

Ακόμη χειρότερα; Όταν ψάχνεις να βρεις το δίκιο σου και αυτό το «δίκιο», κοστολογείται με τους όρους της αγοράς – σαν εμπόρευμα δηλαδή, τότε μάλλον η «καταδίκη» σου, θα πρέπει να είναι η αναμενόμενη εξέλιξη…

Σε αυτήν ακριβώς την «καταδίκη» ανάχωμα μπορεί να θεωρηθεί μονάχα το «κατηγορώ» μιας κοινωνίας, η οποία αποδεσμευμένη από πάθη, ενοχές και προκαταλήψεις, θα είναι σε θέση να ελέγχει την Δικαιοσύνη.

Θα μπορεί να την επιβραβεύει, θα μπορεί και να την καταδικάζει!

Γιατί είναι αναγκαίο αυτό;

Διότι, η Δικαιοσύνη δεν πρέπει να είναι τυφλή! … ούτε καν κουφή.

Διότι, η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να μεροληπτεί.

Διότι, η Δικαιοσύνη δεν δικαιολογείται να χειραγωγείται από κανένα συμφέρον ακόμη και του αμιγώς εθνικού!

Διότι, η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να ελέγχει, να περιορίζει και να φιμώνει την ελεύθερη έκφραση του ατόμου.

Είναι υποχρεωμένη όμως, να ακούει τα πάντα!

Δικαιοσύνη, δεν σημαίνει να καταλήγεις σε ετυμηγορία ακολουθώντας πιστά το γράμμα του νόμου. Αντίθετα, πρέπει να το ερμηνεύεις ανάλογα με την κάθε περίπτωση χωριστά, να κρίνεις με συνέπεια σε αξίες και αρχές, με ήθος, με αίσθημα λογικής, κατανόησης και σεβασμού διότι, στο τέλος-τέλος η Δικαιοσύνη εφαρμόζεται από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο.

Άρα, είναι κάτι πολύ περισσότερο, κάτι πολύ πιο σύνθετο απ’ όλους τους νόμους, απ’ όλες τις αίθουσες όλων των δικαστηρίων και τους λειτουργούς της μαζί! Αποτελεί δομικό συστατικό της ίδιας της κοινωνικής μας συνοχής και εξέλιξης και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο μας καθιστά όλους υπεύθυνους είτε στην προαγωγή της, είτε στην απαξίωσή της!

@

Η Δικαιοσύνη, έχει πολλά πρόσωπα. Μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική Δικαιοσύνη, για κοινωνική Δικαιοσύνη, για οικονομική Δικαιοσύνη, για πολιτισμική Δικαιοσύνη, για ηθική Δικαιοσύνη…

Στην δημοκρατία, η επικινδυνότητα έγκειται στην χρήση της Δικαιοσύνης ως όχημα της αυθαιρεσίας του πολιτικού κατεστημένου – κυρίως της κάθε Εκτελεστικής εξουσίας, με την δικαιολογία (ανοχή) της Νομοθετικής εξουσίας. Αν αυτό ως γεγονός, κατορθώνει να περνά απαρατήρητο, μπορεί εύκολα να εξηγηθεί όταν ανακαλύψουμε πως η υποκρισία περισσεύει στα σωθικά μιας κοινωνίας, που έχει «βολευτεί» μέσα στην καθημερινότητά της και μεγαλώνει τα παιδιά της με την βεβαιότητα της… αβεβαιότητας! Κλασσικό πλέον παράδειγμα, το πρόσφατο κρούσμα ποινικοποίησης της πολιτικής μας ζωής από συγκεκριμένα συμφέροντα(;) που δεν εννοούν, πως με τις πρακτικές τους θέτουν φραγμούς στην κοινωνική και πολιτική μας ανάπτυξη και μάλλον δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες στον τόπο. Αν κάνετε μια «βόλτα» στο διαδίκτυο θα βρείτε πλήθος κειμένων που αποδεικνύουν την παραπάνω θέση…

Καθώς όμως συζητάμε για τα πρόσωπα της Δικαιοσύνης, καλό θα ήταν να θέσουμε μια σειρά ερωτημάτων που θεωρώ χρήσιμα την δεδομένη στιγμή και ελπίζω πως κι εγώ θα μπορώ να έχω απαντήσεις…

1ο: Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η υπόθεση των Ζωνιανών;
2ο: Ποιες είναι οι τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση Ζαχόπουλου;
3ο: Έχουμε καταλήξει κάπου, στην υπόθεση των Πακιστανών;
4ο: Που βρίσκονται οι έρευνες για την υπόθεση της Siemens;
5ο: … Με τα ομόλογα; Με τις υποκλοπές; Με το ζήτημα του ΟΤΕ;
6ο: Με την υπόθεση δίωξης του Προέδρου της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος, Σωτήρη Μπάγια; … για να μην θυμηθώ κι αρκετές άλλες, οι οποίες βρίσκονται σε συρτάρια από εδώ και από εκεί…

Η Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, μιλάει για μεταρρυθμίσεις. Όμως, κωφεύει στις προτάσεις, τις ενστάσεις και τις επιφυλάξεις όλων των κοινωνικών εταίρων, διότι πολύ απλά δεν γνωρίζει την έννοια των μεταρρυθμίσεων (και κυριολεκτικά). Προχωρά – δήθεν κυβερνά – δίχως σχέδιο, προγραμματισμό και όραμα, όπως «πάνε και όπως έρθουν», με αποτέλεσμα – κάτι που θα φανεί αργά ή γρήγορα – να έχει γυρίσει η Ελλάδα χρόνια πίσω… σε άλλες εποχές… εκείνες της κερδοσκοπίας και της καχυποψίας.

Όπως έχω εκφραστεί κατ’ επανάληψη, ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, όπου θέλει, όπως θέλει και ακόμη χειρότερα; Βρίσκει πρόσφορο έδαφος γι’ αυτό!

Δεν είναι καθόλου τυχαία η έκφραση «…κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας»! Και ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στο τελευταίο μου ερώτημα, έχω να σημειώσω ότι κάθε προσπάθεια φίμωσης και εξαναγκασμού της ελεύθερης γνώμης σε πλήρη ευθυγράμμιση με την όποια κακώς κείμενη επικρατούσα άποψη, αποτελεί κατάφορη παραβίαση κάθε έννοιας δημοκρατικής λειτουργίας και θέτει σε κίνδυνο το ίδιο το Πολίτευμά μας!

Με την ποινικοποίηση της πολιτικής μας ζωής, καταφέρνουμε την απαξίωση, την αμφισβήτηση και τελικά, την άρση της δύναμης και της σημασίας της λαϊκής κυριαρχίας, που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο αυτής της συγκεκριμένης κοινωνίας που εναγωνίως αποζητά την βελτίωση και την ευμάρεια, μέσα σ’ έναν κόσμο σύνθετο και δύσκολο.

Αν δεν τολμήσουμε ανατροπές και επιμένουμε να συμβιβαζόμαστε με ημίμετρα, τότε μαθηματικά θα έχουμε αποτύχει τόσο συνολικά, όσο και ατομικά ο κάθε ένας από εμάς! Να γιατί η απλοποίηση της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής, αποτελεί μονόδρομο στα όνειρά μας και στις ελπίδες μας, για μία κοινωνία πιο δίκαιη και πιο σίγουρη για τον εαυτό της.


Διαβάστε επίσης:
Η δικαιοσύνη και το κύρος της…
Για ποια ελευθερία και δικαιοσύνη μας μιλάνε;
Η Κοινωνική Διάσταση της Δικαιοσύνης
Τούρκικη Δικαιοσύνη
Η δικαιοσύνη στη μπανανία
Ανεξάρτητη η Δικαιοσύνη
Εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη
Ο ΠΕΤΤΙΛΟΝ,Ο ΣΕΡΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ,ΟΙ "ΑΛΛΟΙ" ΤΟΞΙΚΟΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ Η "ΤΥΦΛΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ"
Φουλ της MIG με Αλογοσκούφη
Χειραγώγηση με αγωγές
Δικαιοσύνη και «περί δικαίου αίσθημα»
Σκουπίδια και δικαιοσύνη
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΕΙΑ ΣΟΥ ...
Justice in Hesiod’s poetry

update # 1, 2/7/08:

Σάββατο, 12 Απριλίου 2008

Η παράνοια βασιλεύει στην Σαουδική Αραβία


Κάποια στιγμή, θα πρέπει επιτέλους ν’ ασχοληθούμε περισσότερο με ζητήματα που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας, σαν κι αυτό της Σαουδικής Αραβίας. Καλά τα πετρέλαια, καλές και οι σχέσεις μας με τους Άραβες (και ευτυχώς δεν είναι όλοι το ίδιο), όταν όμως προσβάλλεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια από καθεστώτα σαν εκείνο της Σαουδικής Αραβίας και ακόμη χειρότερα… όταν μία ανθρώπινη ζωή κινδυνεύει από τον φανατισμό και την ηλιθιότητα κάποιων ξυπόλητων, δεν μπορείς παρά να αντιδράσεις.

Η περίπτωση της Σαουδικής Αραβίας και η «πιστή» εφαρμογή του Ισλαμικού Νόμου από το καθεστώς της, έχει απασχολήσει την διεθνή κοινότητα κατ’ επανάληψη και έχει στηλιτευτεί από πλήθος επωνύμων και ανωνύμων.

Δυστυχώς, η Σαουδική Αραβία, ακολουθεί τον δικό της «μοναχικό δρόμο», παρέα με άλλες «δημοκρατικές» κοινωνίες, όπως της Κίνας για παράδειγμα…

Τελευταίο κρούσμα «δημοκρατικής» δικαιοσύνης της χώρας αυτής, αποτελεί η περίπτωση ενός Τούρκου κουρέα, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία του όρκου προς τον Θεό(!). Διαβάστε ολόκληρη την υπόθεση εδώ…

Αν μη τι άλλο, και αυτή η περίπτωση, επιβεβαιώνει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι, δυστυχώς, τα μάτια μας θα δουν πολλά ακόμη καθώς οι πληγές που εμείς οι ίδιοι ανοίγουμε, μόλις τώρα σιγά-σιγά μας προκαλούν πόνο! Το παρήγορο, είναι ότι μας προκαλούν και οργή!

Μπορεί ο δύστυχος Τούρκος να μην την γλιτώσει, όμως η Σαουδική Αραβία, θα έχει κατορθώσει ένα ακόμη μεγάλο επίτευγμα: Να στρέψει τη ματιά της διεθνούς κοινότητας επάνω της, όχι λόγω της θετικής προσφοράς της αλλά, λόγω της ανηθικότητας, της παράνοιας και της ηλιθιότητας των ηγετών της και του συστήματος απονομής δικαιοσύνης, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Από την πλευρά μου, θα τους πρότεινα να ξαναδιαβάσουν το Κοράνι, μήπως και ξεστραβωθούν.


Πηγή: Turkish Daily News

Διαβάστε επίσης:

Archive for the 'Saudi Arabia' Category
Global protests to save Afghan student from death sentence
Overview of the death penalty worldwide in 2007
Moratorium on the death penalty
Woman gets death penalty for witchcraft
Saudi Arabia death penalty

Nick Hannes: Οδοιπορικό στην Κεντρική Ασία

Ο Βέλγος φωτορεπόρτερ Nick Hannes ταξίδεψε για έναν ολόκληρο χρόνο από τις Βρυξέλλες έως το Βλαδιβοστόκ και κάλυψε μία απόσταση 50000 χλμ, διασχίζοντας τα Βαλκάνια, τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία, έως την Μογγολία την Κίνα και την Ρωσική Άπω Ανατολή. Σε αυτό το φωτογραφικό του οδοιπορικό, συνάντησε πλήθος ανθρώπων και αποθανάτισε με τον φακό του πλήθος εικόνων που μοιάζουν βγαλμένες μέσα από χρόνους περασμένους… ίσως και ξεχασμένους!

Το euroasianet.org, παρουσιάζει με οπτικοακουστικό τρόπο την πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά του, δίνοντας έμφαση στις πιο σημαντικές στάσεις του ταξιδιού του. Επίσης, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του ίδιου του Nick Hannes για περισσότερες φωτογραφίες εδώ…

Turkmentistan: audio/visual report
Uzbekistan: audio/visual report
Armenia: audio/visual report


Πηγή: eurasia.net.org

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

Harare, Bukuresti, Bangkok: γνέθοντας το μίτο του μετά

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο δημοσίευσε ο Δημήτρης Στέφωσης από το ιστολόγιό του, αναφορικά με το μέλλον και τι αυτό μας επιφυλάσσει .

Την προηγούμενη εβδομάδα συντελέσθηκαν στις τρεις αυτές πόλεις - τη Harare της Zimbabwe, το Bukuresti της Ρουμανίας και τη Bangkok της Ταϊλάνδης- σημαντικότατα γεγονότα, τα οποία σε μεγάλο βαθμό αφορούν - με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- στο μέλλον του πλανήτη συνολικά.

Φρονώ πως τα γεγονότα στις τρεις πόλεις, όσο παράδοξο κι αν αρχικά φαντάζει, τα συνδέει ο μίτος της εναγώνιας αναζήτησης του "μετά": μετά τη μετα-αποικιοκρατία, μετά τη μετά το 1989 συμβατική παγκόσμια ρύθμιση της στρατιωτικοπολιτικής δύναμης, μετά το τέλος και της τελευταίας αυταπάτης ή του έσχατου βαυκαλισμού για την πραγματική κατάσταση του περιβάλλοντος στην πλανητική κλίμακα...


Νομίζω ότι αποτελεί ένα εξαίρετο κείμενο προβληματισμού, στο οποίο όλοι θα είχαμε κάτι να προσθέσουμε. Αυτό, καθώς και το σχόλιό μου, μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ…

Διαβάστε επίσης: Έγκλημα δίχως Τιμωρία!, A bright spot in Bush's foreign policy!'Don't wait for dead bodies in Harare'Burundi political guru jailedThe Other GuantanamoΠοιά η σχέση διεύρυνσης ΝΑΤΟ και ενέργειας;Gritty Dutch war games raise eyebrows in former colony

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008

Αν η ηθική, έχει μία κάποια αξία...


Ο Πρόεδρος Jose Ramos-Horta Ανατολικού Timor επιτέθηκε σήμερα στην ηγεσία της Ινδονησίας κατηγορώντας την για την άρνησή της στην ανάληψη των ευθυνών (της) που οδήγησαν στα γεγονότα του 1999, όταν το Ανατολικό Τιμόρ θρήνησε πάνω από 1500 νεκρούς και κατεστράφη το 70% της υποδομής του, λόγω της απόφασης του λαού του για ανεξαρτησία, έπειτα από 25 χρόνια Ινδονησιακής κατοχής!
Σημείωσε πως, οι Ινδονήσιοι αξιωματούχοι θα πρέπει να παραδεχτούν επιτέλους την ενοχή τους, ενώπιον της διερευνητικής επιτροπής (που συστήθηκε το 2005 και σύντομα θα υποβάλλει τα συμπεράσματά της στον κ. Ramos-Horta και τον Ινδονησιακό Πρόεδρο Susilo Bambang Yudhoyono). Να θυμίσω σε αυτό το σημείο, πως η Επιτροπή «Φιλίας & Αλήθειας» μεταξύ Ινδονησίας και Ανατολικού Τιμόρ, επιφορτίστηκε με την διερεύνηση και αποκάλυψη των πραγματικών γεγονότων βίας και τρομοκρατίας, από πλευράς Ινδονησίας.

Ο JoseRamosHorta, ο οποίος αναρρώνει στο Darwin της Αυστραλίας έπειτα από την απόπειρα δολοφονίας εις βάρος του τον περασμένο Φεβρουάριο, καταφέρθηκε εναντίον των Ινδονησιακών αξιωματούχων λέγοντας πως απέτυχαν στην υποχρέωσή τους για παροχή ασφάλειας στον λαό του Αν. Τιμόρ πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από το δημοψήφισμα με το ερώτημα της ανεξαρτησίας ή μη από την Ινδονησιακή κατοχή!

«Αν και δεν θέλουμε να ανατρέχουμε στο παρελθόν, πρέπει να έχουν τουλάχιστον το θάρρος (οι Ινδονήσιοι) και την ταπεινότητα να πουν στη χώρα τους και στον λαό του Αν. Τιμόρ ότι έκαναν λάθος και ζητούν συγγνώμη». «Αυτό θα ήταν αρκετό…», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Να λοιπόν, που η ηθική δικαίωση από την καταπίεση και τον αυταρχισμό, δεν αποτελεί «προνόμιο», «κλασικών διεθνών προτύπων» που προβάλλονται στερεότυπα και κατ’ επανάληψη από σχεδόν όλα τα ΜΜΕ… αλλά, είναι ανάγκη κάθε λαού που θέλει να σέβεται τον εαυτό του, την ιστορία του και κυρίως, το μέλλον, το οποίο οφείλει να παραδώσει στις επόμενες γενεές.

Με το εθελοτυφλούμε και να ευελπιστούμε στην «λήθη» της καθημερινότητας που τρέχει με αλματώδεις ρυθμούς ή ακόμη περισσότερο, αν προσβλέπουμε στην ανοχή ή στην «επιλεκτική» αντιμετώπιση των άλλων, δεν λύνεται κανένα απολύτως πρόβλημα. Το ίδιο συμβαίνει, αν χρησιμοποιούμε πολύ συχνά το copy-paste και στην δική μας σκέψη, ανάλογα με το πώς μας βολεύει… Και αυτό, στην εφαρμογή της εξωτερικής πολιτικής, μπορεί να αποδειχθεί ολέθριο λάθος!


Διαβάστε επίσης: «ΣΟΚ & ΔΕΟΣ» στο Ανατολικό Τιμόρ

Χρήσιμο υλικό: Ramos-Horta blames Indonesian military for Timor violence

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

Ανοίγει η οδός Λήδρας

Ανοίγει την Πέμπτη (σήμερα) στις 9 το πρωί η οδός Λήδρας. Την είδηση επιβεβαίωσε μετά τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, υπό την προεδρία του Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου. Πρόσθεσε ότι για το σκοπό αυτόν, ο Επίτροπος Προεδρίας Γιώργος Ιακώβου θα συναντηθεί με το σύμβουλο του Τουρκοκύπριου ηγέτη, Οζντίλ Ναμί σήμερα για να διευθετηθούν οι τελευταίες λεπτομέρειες αναφορικά με τη διάνοιξη της οδού Λήδρας. Ο Εκπρόσωπος είπε επίσης ότι θα πραγματοποιηθεί τελετή διάνοιξης της Λήδρας, στην οποία παρόντες θα είναι η Δήμαρχος Λευκωσίας Ελένη Μαύρου, ο εκπρόσωπος της κατεχόμενης πόλης της Λευκωσίας, Τζελάλ Μπουλουτογλουλαρί, οι κύριοι Ιακώβου και Ναμί, και μέλη του διπλωματικού σώματος.

Οι τρεις προϋποθέσεις που είχε θέσει η κυβέρνηση για τη διάνοιξη της οδού Λήδρας είναι η μη παρουσία στρατού στο συγκεκριμένο σημείο, να λειτουργεί σε 24ωρη βάση το οδόφραγμα και τα Ηνωμένα Έθνη να έχουν πλήρη έλεγχο της νεκρής ζώνης.

Ηδη, ο Οργανισμός Ανάπτυξης του ΟΗΕ ολοκλήρωσε με κονδύλια της ΕΕ τον έλεγχο ασφαλείας της περιοχής της προτεινόμενης διάβασης της οδού Λήδρας στη Λευκωσία.

Η οδός Λήδρας ανοίγει ξανά μετά από 44 χρόνια! Το άνοιγμα του οδοφράγματος, στην πιο γνωστή οδό του ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας, θα επιτρέψει την ελεύθερη διέλευση των πολιτών από και προς το κατεχόμενο τμήμα της Λευκωσίας με την επίδειξη ταυτότητας ή διαβατηρίου.

Παρά τους κρυφούς πόθους της Άγκυρας, οι εξελίξεις φαίνεται να προσπερνούν το λεγόμενο «βαθύ κράτος» και το στρατιωτικό κατεστημένο της χώρας και από μόνο του, το γεγονός, υπογραμμίζει την ανάγκη των δύο κοινοτήτων για ειρηνική και δημιουργική συμβίωση που χρήζει κάθε δυνατής στήριξης, απ’ όπου κι αν αυτή μπορεί να προσφερθεί ούτως, ώστε ν’ αποφασιστεί και να εφαρμοστεί μια βιώσιμη λύση του Κυπριακού προβλήματος, μέσα στα πλαίσια του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Εξάλλου, αποτελεί ένα πρώτο μικρό βήμα προσέγγισης και συνεννόησης των δύο κοινοτήτων, έπειτα από μακρύ διάστημα απραξίας και σιωπής… και δίνει στον Τούρκο Πρωθυπουργό την κατάλληλη δικαιολογία για να δηλώσει – για πρώτη φορά, έπειτα από μεγάλο χρονικό διάστημα – πως στόχος της Τουρκίας είναι η πλήρης ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση…


Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

Χωρίς ομοφωνία για τα Σκόπια

Εν αναμονή του κοινού ανακοινωθέντος των τελικών συμπερασμάτων της Συνόδου των χωρών-μελών της Συμμαχίας και της διατύπωσης αυτού, μόλις πήραμε μία πρώτη γεύση. Σε ότι αφορά στην πρόσκληση ή μη των Σκοπίων στους κόλπους της Συμμαχίας – και σύμφωνα πάντα με τις πρώτες πληροφορίες που μπορούμε να έχουμε στην διάθεσή μας – ο Κώστας Καραμανλής κατέστησε σαφές κατά την διάρκεια του επίσημου δείπνου των ηγετών που ολοκληρώθηκε πριν από λίγο ότι, η Ελλάδα δεν μπορεί να συναινέσει, εφόσον δεν έχει επιλυθεί το ζήτημα της ονομασίας και των παρελκομένων αυτής! Με την θέση αυτή, συντάχθηκαν και αρκετές ακόμη χώρες, μεταξύ αυτών η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, η Ισπανία, η Γερμανία, το Βέλγιο, ενώ από την «αντίπερα» όχθη, τάχθηκαν στο πλευρό των ΗΠΑ, η Σλοβενία, η Τουρκία και οι Βαλτικές χώρες...

Περισσότερη έγκυρη ενημέρωση, μπορείτε να έχετε εδώ…